« مسألهء 1799 » كسى كه نمىداند روزهء مسافر باطل است و يا اين كه نمىداند مسافر است ، مثلًا گمان مىكند مسافتى كه طى كرده كمتر از مسافت شرعى است در حالى كه بيشتر از مسافت شرعى را طى كرده است ، اگر در سفر روزه بگيرد و در بين روز مسأله را بفهمد و يا بفهمد كه مسافر است ، روزهء او باطل مىشود ، ولى اگر تا مغرب متوجه نشود ، روزهء او صحيح است .
« مسألهء 1800 » اگر فراموش كند كه مسافر است يا فراموش كند كه روزهء مسافر باطل مىباشد و در سفر روزه بگيرد ، روزهء او باطل است .
« مسألهء 1801 » اگر روزهدار بعد از ظهر مسافرت نمايد ، بايد روزهء خود را تمام كند و اگر پيش از ظهر مسافرت كند و قصد حداقل هشت فرسخ رفت و آمد را - با شرايطى كه در نماز مسافر گفته شد - داشته باشد ، وقتى به حدّ ترخّص برسد ( يعنى به جايى برسد كه ديوار شهر را نبيند و صداى اذان آن را نشنود ) مىتواند روزهء خود را باطل كند و اگر پيش از آن ، روزه را باطل كند ، كفّاره نيز بر او واجب است .
« مسألهء 1802 » اگر مسافر پيش از ظهر به وطن خود يا به جايى كه مىخواهد ده روز در آنجا بماند برسد ، چنانچه عملى كه روزه را باطل مىكند انجام نداده باشد ، بايد آن روز را روزه بگيرد و اگر انجام داده باشد ، روزهء آن روز بر او واجب نيست .
« مسألهء 1803 » اگر مسافر بعد از ظهر به وطن خود يا به جايى كه مىخواهد ده روز در آنجا بماند برسد ، نبايد آن روز را روزه بگيرد .
« مسألهء 1804 » اگر مسافر قبل از اذان ظهر از وطن خود خارج شود ، ولى پيش از خارج شدن از حدّ ترخّص ، اذان ظهر را بگويند و يا كسى كه از مسافرت بازمى گردد و عملى كه روزه را باطل مىكند به جا نياورده است ، پيش از ظهر به حدّ ترخّص برسد ، ولى پيش از داخل شدن به وطن ، اذان ظهر را بگويند ، بنابر احتياط واجب بايد آن روز را روزه بگيرد و قضاى آن را نيز به جا آورد .
« مسألهء 1805 » مكروه است كه مسافر و كسى كه از روزه گرفتن معذور است ، در روز ماه رمضان جماع نمايد و در خوردن و آشاميدن كاملًا خود را سير كند .
رساله توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 320
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٣٢٠