ششم ، مىتواند پنج روز روزه بگيرد و نيز كسى كه نمىداند چه هنگام عذر برايش پيدا شده ، مىتواند مقدار كمتر را قضا نمايد ، مثلًا اگر در آخرهاى ماه رمضان مسافرت كند و بعد از رمضان برگردد و نداند بيست و پنجم رمضان مسافرت كرده يا بيست و ششم ، مىتواند مقدار كمتر را قضا كند .
« مسألهء 1780 » اگر از چند ماه رمضان روزهء قضا داشته باشد ، قضاى هر كدام را كه اوّل بگيرد مانعى ندارد ، ولى اگر وقت قضاى رمضان آخر تنگ باشد ، مثلًا پنج روز از رمضان آخر قضا داشته باشد و پنج روز نيز به رمضان مانده باشد ، بايد اوّل قضاى رمضان آخر را بگيرد .
« مسألهء 1781 » اگر قضاى چند روز از ماه رمضان بر او واجب باشد ، لازم نيست در نيّت تعيين كند كه قضاى كدام روز را مىگيرد ؛ ولى چنانچه برخى از آنها قضاى رمضان سال قبل باشد و برخى قضاى رمضانهاى پيش از آن ، براى آن كه قضاى رمضان سال آخر حساب شود ، بايد آن را در نيّت تعيين كند و چنانچه در نيّت تعيين نكند كه روزهاى كه مىگيرد از كدام رمضان است ، از رمضان آخر محسوب نمىشود . بنابراين چنانچه برخى از روزههاى قضا تا رسيدن رمضان سال بعد باقى بماند و آنها را به جا نياورد ، بايد كفّارهء تأخير قضاى رمضان را بپردازد .
« مسألهء 1782 » كسى كه قضاى روزهء رمضان را گرفته ، اگر وقت براى قضاى روزههاى او تنگ نباشد ، مىتواند پيش از ظهر روزهء خود را باطل نمايد .
« مسألهء 1783 » اگر قضاى روزهء ماه رمضان شخص ديگرى را گرفته باشد ، احتياط واجب آن است كه بعد از ظهر روزه را باطل نكند .
« مسألهء 1784 » اگر به واسطهء بيمارى ، حيض يا نفاس ، روزهء رمضان را نگيرد و پيش از تمام شدن رمضان بميرد ، لازم نيست روزههايى را كه نگرفته براى او قضا كنند ، اگرچه قضا كردن آنها مستحب است ؛ ولى اگر به علّت مسافرت روزه رمضان را نگيرد و پيش از تمام شدن رمضان بميرد ، بايد براى او قضا كنند .
« مسألهء 1785 » اگر به واسطهء بيمارى روزهء رمضان را نگيرد و بيمارى او تا رمضان
رساله توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 317
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٣١٧