آن ، شب اوّل ماه بوده است .
« مسألهء 1816 » براى ثابت شدن اوّل ماه لازم نيست با چشم معمولى ماه ديده شود و ديدن ماه با وسايلى مثل دوربين ، تلسكوپ و مانند آنها نيز كفايت مىكند ؛ بلكه از هر راهى يقين يا اطمينان پيدا كند كه ماه پس از غروب آفتاب در افق منطقه وجود دارد ، كافى است .
« مسألهء 1817 » اگر اوّل ماه رمضان براى كسى ثابت نشود و روزه نگيرد ، چنانچه دو مرد عادل بگويند : « شب پيش ماه را ديدهايم » ، بايد روزهء آن روز را قضا نمايد .
« مسألهء 1818 » اگر در شهرى اوّل ماه ثابت شود ، براى مردم شهر ديگر فايده ندارد ، مگر آن كه آن دو شهر به هم نزديك باشند يا انسان بداند كه افق آنها يكى است .
« مسألهء 1819 » انسان بايد روزى را كه نمىداند آخر رمضان است يا اوّل شوّال ، روزه بگيرد ، ولى اگر پيش از مغرب بفهمد كه اوّل شوّال است ، بايد افطار كند .
« مسألهء 1820 » اگر زندانى نتواند به ماه رمضان يقين كند ، بايد به گمان خود عمل نمايد و اگر آن نيز ممكن نباشد ، هر ماهى را روزه بگيرد صحيح است ؛ ولى بايد سعى كند ماهى را كه براى گرفتن روزه انتخاب مىكند ، بيشترين احتمال براى رمضان بودن را داشته باشد و بايد بعد از گذشتن يازده ماه از ماهى كه روزه گرفته ، دوباره يك ماه روزه بگيرد ، ولى اگر بعد به اوّل ماه گمان پيدا كرد ، بايد به آن عمل نمايد .
روزههاى حرام و مكروه
« مسألهء 1821 » روزهء عيد فطر و عيد قربان حرام است و نيز روزى را كه انسان نمىداند آخر شعبان است يا اوّل رمضان ، اگر به نيّت اوّل رمضان روزه بگيرد ، حرام مىباشد .
« مسألهء 1822 » اگر به واسطهء گرفتن روزهء مستحبّى توسط زن ، حق شوهر او از بين برود ، جايز نيست روزه مستحبّى بگيرد و همچنين اگر شوهر او را از گرفتن روزهء مستحبّى منع كند ، بنابر احتياط واجب ، زن بايد از روزه گرفتن خوددارى كند .
« مسألهء 1823 » روزهء مستحبّى فرزند اگر اسباب اذيّت پدر و مادر يا جدّ او شود ، جايز نيست .