بگيرد و براى هر روز دادن يك مُد طعام به فقير كافى است .
« مسألهء 1792 » اگر روزهء رمضان را عمداً نگيرد ، بايد قضاى آن را بجا آورد و براى هر روز دو ماه روزه بگيرد يا به شصت فقير طعام بدهد يا يك بنده آزاد كند و چنانچه تا رمضان آينده قضاى آن روزه را بجا نياورد ، براى هر روز دادن يك مُدّ طعام لازم نيست .
« مسألهء 1793 » بعد از مرگ پدر ، پسر بزرگتر بايد قضاى نماز و روزهء او را به تفصيلى كه در مسائل قضاى نماز پدر ( مسألهء 1429 - 1442 ) گفته شد بجا آورد و اين حكم بنابر احتياط مستحب در مورد مادر نيز جارى است .
« مسألهء 1794 » اگر پدر يا مادر غير از روزهء رمضان ، روزهء واجب ديگرى مانند روزهء نذرى را نگرفته باشند ، بنابر احتياط پسر بزرگتر بايد آن را قضا نمايد .
احكام روزهء مسافر
« مسألهء 1795 » مسافرى كه بايد نمازهاى چهار ركعتى را در سفر دو ركعتى بخواند ، نبايد روزه بگيرد و مسافرى كه نماز خود را تمام مىخواند ، مثل كسى كه شغل او مسافرت بوده يا سفر او سفر معصيت است ، بايد در سفر روزه بگيرد .
« مسألهء 1796 » مسافرت در ماه رمضان اشكال ندارد ، ولى اگر براى فرار از روزه باشد ، مكروه است و همچنين اگر غير از روزهء رمضان ، روزهء معيّن ديگرى نيز بر انسان واجب باشد ، مىتواند در آن روز مسافرت كند .
« مسألهء 1797 » اگر نذر كند روزه بگيرد و روز آن را معيّن نكند ، نمىتواند آن را در سفر بجا آورد ؛ ولى چنانچه نذر كند كه روز معيّنى را در سفر روزه بگيرد ، بايد آن را در سفر بجا آورد و نيز اگر نذر كند روز معيّنى را چه مسافر باشد يا نباشد روزه بگيرد ، بايد آن روز را اگرچه مسافر باشد روزه بگيرد .
« مسألهء 1798 » مسافر مىتواند براى خواستن حاجت ، سه روز در مدينهء منوّره ، روزهء مستحبّى بگيرد و احتياط واجب اين است كه آن سه روز ، روزهاى چهارشنبه ، پنج شنبه و جمعه باشد .