سال بعد ادامه يابد ، قضاى روزههايى كه نگرفته بر او واجب نيست و بايد براى هر روز يك مُد طعام به فقير بدهد ، ولى اگر به واسطهء عذر ديگرى ، مثلًا براى مسافرت ، روزه نگرفته باشد و عذر او تا رمضان بعد باقى بماند ، روزههايى را كه نگرفته بايد قضا كند و احتياط مستحب آن است كه براى هر روز يك مُد طعام نيز به فقير بدهد .
« مسألهء 1786 » اگر به واسطهء بيمارى روزهء رمضان را نگيرد و بعد از رمضان بيمارى او بر طرف شود ، ولى عذر ديگرى پيدا كند كه نتواند تا رمضان بعد قضاى روزه را بگيرد ، بايد روزههايى را كه نگرفته قضا نمايد و نيز اگر در ماه رمضان ، غير بيمارى عذر ديگرى داشته باشد و بعد از رمضان آن عذر بر طرف شود و تا رمضان سال بعد به واسطهء بيمارى نتواند روزه بگيرد ، روزههايى را كه نگرفته بايد قضا كند .
« مسألهء 1787 » اگر در ماه رمضان به واسطهء عذرى روزه نگيرد و بعد از رمضان عذر او بر طرف شود و تا رمضان آينده عمداً قضاى روزه را نگيرد ، بايد روزه را قضا كند و براى هر روز يك مُد طعام به فقير بدهد .
« مسألهء 1788 » اگر در ماه رمضان به واسطهء عذرى روزه نگيرد و در قضاى روزه كوتاهى كند تا وقت تنگ شود و در تنگى وقت عذرى پيدا كند ، بايد قضا را بگيرد و براى هر روز يك مُد طعام به فقير بدهد ، بلكه چنانچه عذرى كه در رمضان داشته ادامه پيدا كند و تصميم داشته باشد كه بعد از بر طرف شدن آن عذر روزههاى خود را قضا كند ، ولى پيش از آن كه قضا نمايد در تنگى وقت عذر ديگرى پيدا كند ، بايد قضاى آن را بگيرد و احتياط واجب آن است كه براى هر روز يك مُدّ طعام نيز به فقير بدهد .
« مسألهء 1789 » اگر بيمارى انسان چند سال طول بكشد ، چنانچه پس از بهبود يافتن تا رمضان آينده به مقدار قضا وقت داشته باشد ، بايد قضاى رمضان آخر را بگيرد و براى هر روز از روزههاى سالهاى پيش يك مُدّ طعام به فقير بدهد .
« مسألهء 1790 » كسى كه بايد براى هر روزه يك مُدّ طعام به فقير بدهد ، مىتواند كفارهء چند روز را به يك فقير بدهد .
« مسألهء 1791 » اگر قضاى روزهء رمضان را چند سال تأخير بيندازد ، بايد قضا را
رساله توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 318
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٣١٨