« مسألهء 1773 » مضمضهء زياد براى روزهدار مكروه است و اگر بعد از مضمضه بخواهد آب دهان را فرو برد ، بهتر است سه مرتبه آب دهان را بيرون بريزد .
« مسألهء 1774 » اگر انسان بداند كه به واسطهء مضمضه ، بىاختيار يا از روى فراموشى آب وارد گلويش مىشود ، نبايد مضمضه كند .
« مسألهء 1775 » اگر انسان شك كند كه مغرب شده يا نه ، نمىتواند افطار كند ، ولى اگر شك كند كه صبح شده يا نه ، پيش از تحقيق نيز مىتواند عملى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد ، ولى در صورتى كه صبح شده باشد ، به تفصيلى كه در مسألهء 1771 گفته شد قضا دارد .
احكام روزهء قضا
« مسألهء 1776 » اگر ديوانه عاقل شود ، واجب نيست روزههاى هنگامى را كه ديوانه بوده قضا نمايد .
« مسألهء 1777 » اگر كافر مسلمان شود ، واجب نيست روزههاى هنگامى را كه كافر بوده قضا نمايد ؛ ولى اگر مسلمانى كافر شود و دوباره مسلمان گردد ، بايد روزههاى هنگامى را كه در حال كفر بوده ، قضا نمايد .
« مسألهء 1778 » روزه در حال مستى صحيح نيست و انسان بايد روزهاى را كه به واسطهء مستى از او فوت شده ، قضا نمايد ، اگرچه چيزى را كه به واسطهء آن مست شده براى معالجه خورده باشد ، بلكه اگر قبل از اذان صبح نيّت روزه كرده و مست شده و در بين روز از مستى خارج شده و تا آن هنگام عمل ديگرى كه روزه را باطل مىكند ، انجام نداده باشد ، بنابر احتياط واجب بايد روزهء آن روز را تمام كند و بعد آن را قضا نمايد و اگر در حال مستى روزه را تمام كند ، بايد قضاى آن را به جا آورد .
« مسألهء 1779 » اگر براى عذرى چند روز روزه نگيرد و بعد شك كند كه چه هنگام عذر او بر طرف شده ، مىتواند مقدار كمتر را كه احتمال مىدهد روزه نگرفته قضا نمايد ؛ مثلًا كسى كه پيش از ماه رمضان مسافرت كرده و نمىداند پنجم رمضان از سفر برگشته يا