روزهدار خود را مجبور به جماع كند و اگر او را مجبور نمايد ، بنابر احتياط بايد كفّارهء او را بدهد .
« مسألهء 1767 » انسان نبايد در بجا آوردن كفاره كوتاهى كند ، ولى لازم نيست فوراً آن را انجام دهد .
« مسألهء 1768 » اگر كفاره بر انسان واجب شود و چند سال آن را بجا نياورد ، چيزى بر آن اضافه نمىشود .
« مسألهء 1769 » كسى كه بايد براى كفارهء يك روز شصت فقير را طعام بدهد ، اگر به شصت فقير دسترسى داشته باشد ، نبايد به هر كدام از آنها بيشتر از يك مُد طعام بدهد ، يا يك فقير را بيشتر از يك مرتبه سير نمايد ؛ ولى چنانچه انسان اطمينان داشته باشد كه فقير طعام را به زن و فرزندان خود مىدهد يا به آنها مىخوراند ، مىتواند براى هر يك از زن و فرزندان او ، اگرچه صغير باشند يك مُد به آن فقير بدهد .
« مسألهء 1770 » اگر كسى كه قضاى روزهء رمضان را گرفته ، بعد از ظهر عمداً عملى انجام دهد كه روزه را باطل مىكند ، بايد به ده فقير هر كدام يك مد طعام بدهد و اگر نتواند ، بايد سه روز پىدرپى روزه بگيرد .
مواردى كه فقط قضاى روزه واجب مىشود
« مسألهء 1771 » در چند صورت فقط قضاى روزه بر انسان واجب است و كفّاره واجب نيست :
اوّل : آن كه روزهء خود را با قِى كردن يا اماله نمودن باطل كند .
دوم : آن كه در شب ماه رمضان جنب باشد و به تفصيلى كه در مسألهء 1710 گفته شد ، تا اذان صبح از خواب دوم بيدار نشود .
سوم : عملى كه روزه را باطل مىكند بجا نياورد ، ولى نيّت روزه نكند يا ريا كند يا قصد كند كه روزه نباشد يا اين كه قصد كند آنچه روزه را باطل مىكند ، بجا آورد .
چهارم : آن كه در ماه رمضان غسل جنابت را فراموش كند و با حال جنابت يك يا