كند ، بررسى نكرده باشد ، بايد كفّاره نيز بپردازد .
« مسألهء 1758 » كسى كه عمداً روزهء خود را باطل كرده ، اگر بعد از ظهر مسافرت كند يا پيش از ظهر براى فرار از كفّاره سفر نمايد ، كفّاره از او ساقط نمىشود ، بلكه اگر قبل از ظهر مسافرتى براى او پيشآمد كند نيز بنابر احتياط كفّاره بر او واجب است .
« مسألهء 1759 » اگر عمداً روزهء خود را باطل كند و بعد عذرى مانند حيض يا نفاس يا بيمارى براى او پيدا شود ، احتياطاً كفّاره بر او واجب است .
« مسألهء 1760 » اگر يقين كند كه روز اوّل ماه رمضان است وعمداً روزهء خود را باطل كند و بعد معلوم شود كه آخر شعبان بوده ، كفّاره بر او واجب نيست .
« مسألهء 1761 » اگر انسان شك كند كه آخر رمضان است يا اوّل شوّال و عمداً روزهء خود را باطل كند ، چنانچه بعد معلوم شود اوّل شوّال بوده ، كفّاره بر او واجب نيست .
« مسألهء 1762 » اگر روزهدار در ماه رمضان با زن خود كه روزهدار است جماع كند ، چنانچه زن را مجبور كرده باشد ، كفّارهء روزهء خودش و روزهء زن را بايد بدهد و اگر زن به جماع راضى بوده ، بر هر كدام يك كفّاره واجب مىشود و چنانچه زن در ابتداى عمل مجبور بوده و در بين جماع راضى شود ، بنابر احتياط واجب بايد مرد دو كفّاره و زن يك كفّاره بپردازند .
« مسألهء 1763 » اگر زنى شوهر روزهدار خود را مجبور كند كه جماع نمايد يا كار ديگرى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد ، واجب نيست كفّارهء روزهء شوهر را بدهد و بر شوهر نيز كفّاره واجب نيست .
« مسألهء 1764 » اگر روزهدار در ماه رمضان با زن روزهدار خود كه خواب است جماع نمايد ، يك كفّاره بر او واجب مىشود و روزهء زن صحيح است و كفّاره نيز بر او واجب نيست .
« مسألهء 1765 » اگر مرد ، زن خود را مجبور كند كه غير جماع عمل ديگرى كه روزه را باطل مىكند بجا آورد ، كفّارهء زن را نبايد بدهد و بر خود زن نيز كفّاره واجب نيست .
« مسألهء 1766 » كسى كه به واسطهء مسافرت يا بيمارى روزه نمىگيرد ، نمىتواند زن
رساله توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 313
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٣١٣