باطل است ، ولى كفّاره ندارد .
« مسألهء 1658 » انسان نمىتواند براى ضعف ، روزه را بخورد ، ولى اگر ضعف او به قدرى باشد كه نتواند آن را تحمّل كند ، خوردن روزه اشكال ندارد .
« مسألهء 1659 » اگر روزه براى انسان ضرر داشته باشد ، نبايد روزه بگيرد و اگر با وجود ضرر روزه گرفت ، روزهء او باطل است و بايد قضاى آن را بجا آورد و همچنين اگر احتمال بدهد كه روزه براى او ضرر دارد و احتمال او در نظر مردم عقلايى و بجا باشد ، نبايد روزه بگيرد و اگر روزه گرفت ، باطل است و قضا دارد .
2 - جِماع
« مسألهء 1660 » جماع روزه را باطل مىكند ، اگرچه فقط به مقدار ختنهگاه داخل شود و منى نيز بيرون نيايد .
« مسألهء 1661 » اگر كمتر از مقدار ختنهگاه داخل شود و منى نيز بيرون نيايد ، روزه باطل نمىشود ، ولى كسى كه آلتش را بريدهاند ، اگر كمتر از ختنهگاه را نيز داخل كند ، بنابر احتياط روزهاش باطل مىشود .
« مسألهء 1662 » اگر شك كند كه به اندازهء ختنهگاه داخل شده يا نه و يا كسى كه آلتش را بريدهاند ، شك كند كه دخول صورت گرفته يا نه ، چنانچه قصد دخول نداشته ، روزهء او صحيح است .
« مسألهء 1663 » در صورتى كه تصميم به جماع و دخول گرفته و توجّه داشته باشد كه روزهء او باطل مىشود - هر چند جماع انجام نگرفته يا به اندازهء ختنهگاه داخل نشده و منى نيز بيرون نيامده باشد - روزهء او اشكال دارد و بايد قضاى آن را بجا آورد .
« مسألهء 1664 » اگر فراموش كند كه روزه است و جماع نمايد يا او را به جماع مجبور نمايند به طورى كه از خود اختيار نداشته باشد ، روزهء او باطل نمىشود ؛ ولى چنانچه در بين جماع به خاطر آورد يا ديگر مجبور نباشد ، بايد فوراً از حال جماع خارج شود و اگر خارج نشود ، روزهء او باطل است و چنانچه مثلًا او را تهديد نمايند كه در صورت