« مسألهء 1640 » اگر كسى كه براى بجا آوردن روزهء ميّتى اجير شده ، روزهء مستحبّى بگيرد ، اشكال ندارد ؛ ولى كسى كه روزهء قضاى رمضان به ذمّه دارد ، نمىتواند روزهء مستحبّى بگيرد و اگر روزهء واجب غير معيّن ديگرى نيز به ذمّه داشته باشد ، بنابر احتياط واجب همين حكم را دارد و چنانچه فراموش كند و روزهء مستحبّى بگيرد ، در صورتى كه پيش از ظهر به خاطر آورد ، روزهء مستحبّى او به هم مىخورد و مىتواند نيّت خود را به روزهء واجب برگرداند و اگر بعد از ظهر متوجّه شود ، روزهء او باطل است و اگر بعد از مغرب به خاطر آورد ، روزهء او صحيح است .
« مسألهء 1641 » كسى كه روزهء قضا دارد ، چنانچه وقت آن وسعت داشته باشد ، مىتواند روزهء استيجارى بگيرد .
« مسألهء 1642 » اگر كافر در ماه رمضان پيش از ظهر مسلمان شود و از اذان صبح تا آن هنگام نيز عملى كه روزه را باطل مىكند انجام نداده باشد ، نمىتواند روزه بگيرد و قضا نيز ندارد .
« مسألهء 1643 » اگر بيمار بعد از ظهر ماه رمضان بهبود يابد ، اگرچه از اذان صبح تا آن وقت عملى كه روزه را باطل مىكند انجام نداده باشد ، روزهء آن روز بر او واجب نيست و اگر پيش از ظهر بهبود يابد ، چنانچه از اذان صبح تا آن هنگام عملى كه روزه را باطل مىكند انجام نداده باشد ، بنابر احتياط واجب بايد آن روز را روزه بگيرد و بعداً قضاى آن را نيز به جا آورد .
« مسألهء 1644 » واجب نيست انسان روزى را كه شك دارد آخر شعبان است يا اوّل رمضان ، روزه بگيرد و اگر بخواهد روزه بگيرد ، نمىتواند نيّت روزهء رمضان كند ؛ ولى اگر نيّت روزهء قضا و مانند آن را بنمايد ، چنانچه بعد معلوم شود اوّل رمضان بوده ، روزهء رمضان حساب مىشود .
« مسألهء 1645 » اگر روزى را كه شك دارد آخر شعبان است يا اوّل رمضان به نيّت روزهء قضا يا روزهء مستحبّى و مانند آن روزه بگيرد و در بين روز بفهمد كه ماه رمضان است ، بايد نيّت روزهء رمضان كند .
رساله توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 295
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٢٩٥