در پى بودن اجزاى نماز ) .
« مسألهء 965 » بعضى از واجبات نماز ركن هستند ؛ يعنى اگر انسان آنها را عمداً يا سهواً بجا نياورد يا در نماز اضافه كند ، نماز باطل مىشود ، ولى زيادى سهوى تكبيرةالاحرام موجب بطلان نماز نمىشود و بعضى ديگر ركن نيستند ؛ يعنى اگر عمداً كم يا زياد شوند ، نماز باطل مىشود و چنانچه سهواً كم يا زياد گردند ، نماز باطل نمىشود . پنج چيز ركن نماز هستند :
اوّل : نيّت . دوم : تكبيرةُالاحرام . سوم : قيام در هنگام گفتن تكبيرةُالاحرام و قيام متّصل به ركوع ( يعنى ايستادن پيش از ركوع ) . چهارم : ركوع . پنجم : دو سجده .
1 - نيّت
« مسألهء 966 » انسان بايد نماز را به نيّت قربت ، يعنى براى انجام فرمان خداوند بجا آورد و لازم نيست نيّت را از قلب خود بگذراند يا مثلًا به زبان بگويد كه چهار ركعت نماز ظهر مىخوانم قربةً إلى اللَّه .
« مسألهء 967 » لازم نيست نمازگزار به هنگام نيت شمارهء ركعتهاى نمازى را كه مىخواند تعيين كند ؛ ولى بايد متوجه باشد نمازى كه مىخواند ، مثلًا نماز ظهر است يا عصر و همچنين بايد بداند كه نماز ادا مىخواند يا قضا ؛ ولى لازم نيست قصد وجوب يا استحباب نمايد ، مگر در مثل نماز صبح و نافلهء آن كه تعيين هر كدام متوقّف بر قصد وجوب يا استحباب مىباشد .
« مسألهء 968 » انسان بايد از اوّل تا آخر نماز به نيّت خود باقى باشد ؛ پس اگر در بين نماز به گونهاى غافل شود كه اگر بپرسند : « چه مىكنى ؟ » نداند چه بگويد ، نمازش باطل است .
« مسألهء 969 » انسان فقط بايد براى انجام دستور خداوند يكتا نماز بخواند ، پس نماز كسى كه ريا كند ، يعنى براى نشان دادن به مردم نماز بخواند ، باطل است ، خواه فقط براى مردم باشد يا هم خدا و هم مردم را در نظر بگيرد .