نگهبان رسيده ، و حاوى نكات جالب و جديدى در حمايت از كودكان در برابر خشونت است . مادّهى يك اين قانون همنوا با پيماننامهى حقوق كودك اعلام كرده است :
« كلّيهى اشخاصى كه به سن هيجده سال تمام هجرى شمسى نرسيدهاند ، از حمايتهاى قانونى مذكور در اين قانون برخوردار مىشوند » .
در دومين مادّه آمده است :
« هر نوع اذيّت و آزار كودكان و نوجوانان كه موجب شود به آنان صدمه جسمانى يا روانى يا اخلاقى وارد شود و سلامت يا روان آنان را به مخاطره اندازد ، ممنوع است » .
همچنين در مادّهى چهارم بيان شده است :
« هرگونه صدمه و اذيّت و آزار و شكنجه جسمى و روحى كودكان و ناديده گرفتن عمدى سلامت و بهداشت روانى و جسمى و ممانعت از تحصيل آنان ممنوع ، و مرتكب به سه ماه و يك روز تا شش ماه حبس و يا تا ده ميليون ريال جزاى نقدى محكوم مىگردد » .
ماده پنج و شش نيز كودك آزارى را جرم عمومى معرّفى كرده و كلّيهى افراد مرتبط با كودكان را مسؤول اعلام گزارش موارد كودك آزارى به مقامات صالح دانسته است .
بدين ترتيب ملاحظه مىشود كه با اين قانون ، هرگونه آزار و اذيّت و خشونت عليه كودكان ممنوع گرديده و تنبيه بدنى نابجا و كودكآزارى جرم انگارى شده است . با اين همه ، قانونگذار خود را در مقام نسخ و يا حتّى تخصيص مقرّرات قبلى نديده و در مادّهى هفتم تصريح كرده است اقدامات تربيتى در چارچوب مادّهى 59 قانون مجازات اسلامى مصوّب 7 / 9 / 1370 و مادّه 1179 قانون مدنى مصوّب 19 / 1 / 1314 از شمول اين قانون مستثنا است .
3 . تنبيه كودك توسط معلّم
از ديگر مواردى كه فقها در كتابهاى فقهى ، از آن بحث كرده ، و به جواز آن قائل شدهاند ، مسأله تنبيه و تأديب كودكان توسط معلّمان است . اين مسأله را برخى از