كتاب ميزان الحكمة نيز اين روايت را در باب تعزير و كيفيّت آن آورده است . همچنين اين روايت از نظر سند دچار اشكال بوده ، و قابل استدلال نمىباشد .
ليكن نكته مهم - همانگونه كه در اين روايتها و مانند آنها ملاحظه مىشود - اين است كه تنها در موارد خاصى كه براى كودك سرنوشتساز است ، و نه براى هر عملى كه از فرزند سر مىزند و احياناًمورد رضايت والدينشان نيست ، اجازه داده شده كه پدران از شيوهى تنبيه بدنى استفاده كنند . منتها سؤال اين است كه حدود اين تنبيه تا كجاست ؟ پدر و يا مادر تا چه مقدار و با چه وسيلهاى مىتوانند كودك خود را تنبيه نمايند ؟ آيا آنان مجاز هستند كه با چوب ، يا شلّاق ، به صورت وحشيانه كودكان را به اصطلاح خود ، ادب - و در حقيقت - شكنجه كنند و بدن آنان را كبود و زخمى نمايند ؟ آيا والدين اجازه دارند در هر سنّى كودك خود را تنبيه بدنى كنند ؟ اينها سؤالاتى است كه در مباحث آينده به آنها پاسخ خواهيم داد .
2 . دستهى ديگر از روايات ، تأديب فرزندان را از وظايف پدران آنها دانسته ، و اين مسأله را از جمله حقوقى مىدانند كه پدر مُلزم به رعايت آن است . اين روايات ، دلالت دارند كه اولياى فرزندان و كودكان بايستى آنان را در جهت كسب و بهدست آوردن اخلاق نيك و عادات پسنديده تربيت و تأديب نمايند ؛ و آنها را از آن چه كه به حالشان ضرر دارد ، باز دارند .
2 - 1 « قال على ( ع ) : وحقّ الولد على الوالد أن يحسّن اسمه ويحسن أدبه » . « 1 »
سند حديث : مرحوم سيّد رضى اين روايت را به عنوان حكمت 399 در كتاب نهجالبلاغه آورده است . بنا بر آنچه كه در مقدّمه اين كتاب هست ، كلماتى كه در اين كتاب نقل شده ، همه از صحّت و سنديّت برخوردار است و اشكالى به آنها نيست .
فقه الحديث : حضرت اميرالمؤمنين على ( ع ) در اين رابطه مىفرمايد : حقّ فرزند بر پدر اين است كه براى او نام زيبا انتخاب كند و به نيكى او را تأديب نمايد .
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه ، تصحيح : صبحى صالح ، ص 546 ، حكمت 399 .