مجازات خائنين
على عليه السلام دربارهء مجازات خائنان چنين رهنمود مىدهد كه اگر يكى از عمّال حكومت و حتى يكى از ياران و همكاران نزديك زمامدار ، دست به فساد و خيانتى زد و گزارشات بازرسان مخفى هم حاكى از تأييد اين موضوع بود ، همين گزارشان براى اثبات خيانت آن شخص ، كافى است و بايد بدون درنگ مورد رسيدگى قرار گيرد .
آن گاه على عليه السلام طرز برخورد رهبر در مقابل افراد خائن را بدين گونه مشخص مىسازد كه : خائن را به كيفر عملش برسان ! حدّ شرعى مناسب با خيانتش را - نه كمتر و نه بيشتر - بر او جارى كن ! خائن را رسوا و بىآبرو كن و او را به خاك ذلت و خوارى بنشان ! داغ خيانت را آشكارا بر پيشانى اش بزن و قلادهء ننگ و بدنامى را بر گردنش بيفكن ، چندان كه در ميان مردم انگشتنما گردد ، تا هم سرنوشت او باعث عبرت ديگران شود و هم ديگر فرصت و امكانى براى خيانت و فساد در ميان مردم پيدا نكند .
بازرسان مختلف
على عليه السلام ضمن سفارش به انتخاب دقيق بازرسان و اطمينان از سلامت روحى و اخلاقى آنان ، باز هم زمامدار را دعوت مىكند تا هر كارى را از مجارى مختلف دنبال كند ؛ زيرا هر گاه يك گزارش از چند مجرا و از طريق بازرسان مختلف مورد تأييد و اتفاقنظر قرار گرفت ، براى زمامدار شكّى در صحت و پذيرش آن وجود نداشته باشد . معناى اين سخن آن است كه با تمام شرايطى كه براى انتخاب بازرسان