در اينجا ظهور وضعى قرينه است ، چون قرينه شامل قرينهء منفصله هم مىشود . به عبارت ديگر : در اينجا ظهور وضعى منعقد است ، چون ظهور وضعى متوقف بر چيزى نيست ، امّا ظهور اطلاقى ، متوقف بر عدم قرينه است و ظهور وضعى در اينجا به عنوان قرينه مطرح است و مانع از انعقاد ظهور اطلاقى است . در نتيجه دلالت ظهور وضعى بر ظهور خودش ، اقوا از دلالت اطلاق بر ظهور خودش خواهد بود .
اصول فقه شيعه (فارسى) — صفحة 409
مساهمون: الشيخ فاضل اللنكراني
ص٤٠٩