ملاحظهء روايات و تعبيراتى كه در ارتباط با وجود مقدّس امام زمان عليه السلام مطرح شده مؤيّد اين معناست . مثلًا در بعضى روايات « 1 » آمده كه فلان گروه يا فلان چيز به حسب حكم اللّه محكوم به نجاست است ولى بعد از آمدن امام زمان عليه السلام ، مسألهء نجاست آنها ابراز مىشود و تا قبل از ظهور ايشان محكوم به نجاست نيست . « 2 » و يا در بعضى از روايات وارد شده كه « يأتي بدين جديد » . روشن است كه دينى كه آن حضرت مىآورد ، غير از اسلام نيست « و من يبتغ غير الإسلام ديناً فلن يقبل منه » « 3 » و « إنّ الدّينَ عندَ اللّهِ الإسلامُ » . « 4 » بلكه معناى دين جديد اين است كه آن حضرت احكام تازهاى از اسلام را مطرح مىكند كه تاكنون سابقه نداشته و به مرحلهء فعليت نرسيده بوده است . ائمهء قبلى عليهم السلام نيز مأمورْ به ابراز آن نبودهاند بلكه فقط امام زمان عليه السلام مأمورْ به اظهار و ابراز آنهاست . بههمينجهت احكامى كه در زمان ما جنبهء انشائى دارند ، داراى دو خصوصيت مىباشند : 1 - ائمهء قبلى عليهم السلام مأمورْ به اظهار آنها نبودهاند بلكه مأمورْ به اخفاء بودند و اگر در بعضى موارد هم اشارهاى كردهاند ، مسئله را به صورت تعليقى مطرح كرده و فرمودند :
در دوران امام زمان عليه السلام چنين حكمى تحقق پيدا خواهد كرد . 2 - انشائى بودن اين احكام به لحاظ ماست كه قبل از ظهور امام زمان عليه السلام قرار گرفتهايم . و پس از ظهور آن حضرت ، ديگر حكم انشائى وجود نخواهد داشت و همهء احكام جنبهء فعليّت پيدا كرده و در معرض عمل و اجراء قرار مىگيرند .
هامش
( 1 ) - رجوع شود به : بحار الأنوار ، ج 52 ، ص 309 ، باب 27
( 2 ) - مناهج الوصول إلى علم الاصول ، ج 2 ، ص 24 و 25 ، معتمد الاصول ، ج 1 ، ص 128 و 129 ، تهذيب الاصول ، ج 1 ، ص 304 - 306
( 3 ) - آل عمران : 85
( 4 ) - آل عمران : 19