ظهور در ارشاد دارد نه در وجوب غيرى . پس در صورت پذيرفتن اينكه « راه استكشاف شرايط شرعيه منحصر به وجوب غيرى متعلّق به وضو است » راهى براى به دست آوردن وجوب غيرى نداريم . مگر اينكه مولا قبل از گفتن « توضّأ للصلاة » شرطيت وضو نسبت به صلاة را براى ما بيان كرده باشد ، و در اين صورت ، احراز شرطيتْ قبل از احراز وجوب غيرى است . در نتيجه دليل قائلين به اين تفصيل ، چه ناظر به مقام ثبوت باشد و چه ناظر به مقام اثبات ، نمىتواند تفصيل بين شرايط شرعيه و غير آن را به اثبات برساند .
اصول فقه شيعه (فارسى) — صفحة 627
مساهمون: الشيخ فاضل اللنكراني
ص٦٢٧