اطلاق صيغهء امر و وجوب نفسى ، تعيينى و عينى
در ارتباط با اطلاق صيغهء امر و وجوب نفسى ، تعيينى و عينى از سه جهت بحث مىشود :
جهت اوّل : دوران امر بين وجوب نفسى و وجوب غيرى
بحث در اين است كه اگر وجوب چيزى مسلّم باشد ولى امر دائر باشد بين اينكه وجوب نفسى باشد يا وجوب غيرى و مقدّمى باشد ، آيا راهى براى تعيين يكى از اين دو وجود دارد ؟ مرحوم آخوند مىفرمايد : بلى ، يك راه وجود دارد و آن اطلاق صيغه است . توضيح : واجب نفسى همان واجبى است كه مقيّد به قيدى نيست و متوقّف بر وجوب شىء ديگر نيست . پس واجب نفسى يعنى وجوب مطلق ، امّا واجب غيرى واجبى است كه قيدى به همراه آن مىباشد . در ارتباط با وجوب وضو ، ما نمىتوانيم به طور مطلق بگوييم : « وضو واجب است » بلكه بايد بگوييم : « الوضوء واجب إذا وجبت الصلاة » يعنى وقتى ذى المقدّمه ، واجب شد ، مقدّمه هم به عنوان وجوب غيرى ، واجب مىشود و الّا اگر مثلًا وقت نماز مغرب فرا نرسيده است ما نمىتوانيم بگوييم : « وضو