تحقّق پيدا كند ، اگر با اين شير يك دختر اجنبى را ارضاع مىكرد ، آن دختر به عنوان دختر رضاعى اين مرد بهحساب آمده و نسبت به اين مرد حرمت پيدا مىكرد . حالا هم زوجهء صغيره عنوان « بنت » براى شوهر خود پيدا كرده و زوجيّت بين او و شوهرش منفسخ مىشود ، زيرا جمع بين بنتيت و زوجيّت امكان ندارد . صورت دوّم : اين است كه اين شير از اين شوهر نيست . مثلًا اين زن از شوهر قبلى بچّهدار شده و سپس از او طلاق گرفته و پس از تمام شدن عدّه با شوهر جديد ازدواج كرده است . حال اين مرد زوجهء صغيرهاى گرفته و در اختيار اين زن قرار داده تا با شير شوهر قبلىاش او را شير دهد . اينجا هم زوجهء صغيره حرام مىشود ، البته نه به عنوان « بنت » زيرا اين شير مال شوهر قبلى بوده است بلكه در اين صورت ، زوجهء صغيره ، دختر زوجهء كبيره مىشود و چون عنوان « ربيبه » پيدا مىكند براى اين شوهر حرام مىشود . ولى در اين دو صورت ، شرط حرمت صغيره اين است كه زوجهء كبيرهء شيردهنده - يعنى زوجهء اولى - مدخول بها باشد ، اين صغيره چه بخواهد عنوان « بنت » داشته باشد و چه عنوان « ربيبه » ، بايد زوجهء كبيرهء اولى مدخول بها باشد ، زيرا اگر دخول در كار نباشد ، شير آن زن از اين مرد نخواهد بود و اگر بخواهد شير از اين مرد باشد حتماً بايد دخولى صورت گرفته و حملى و وضع حملى در كار باشد تا به دنبال آن شير پيدا شود . بنابراين اگر اين صغيره بخواهد عنوان « بنت » براى زوج داشته باشد بايد مرد به كبيرهء اولى دخول كرده باشد . همچنين اگر صغيره بخواهد با شير خوردن از كبيرهء اولى به عنوان « ربيبه » براى مرد حرام شود ، بايد اين مرد به كبيرهء اولى دخول كرده باشد زيرا « ربيبه » در صورتى براى مرد حرام است كه آن مرد به مادرش دخول كرده باشد . قرآن كريم در اين زمينه مىفرمايد : ( و ربائبكم اللاتى في حجوركم من نساءكم اللاتى دخلتم بهنّ ) « 1 » بنابراين هر « ربيبه » اى حرام نيست بلكه حرمت در مورد « ربيبه » اى است كه
هامش
( 1 ) - النساء : 23