نيست ، زيرا سنخيت مذكور درهرصورت وجود دارد ، حتّى اگر فرض شود علمى هيچ غرض و فايده‌اى ندارد و يا غرضى برآن مترتب است ولى كسى علم به آن غرض ندارد ، باز هم سنخيت بين مسائل وجود دارد . « 1 » آيا نمىتوان از راه وجود سنخيّت كشف كرد كه ملاك در سنخيت اين است كه « الفاعل مرفوع » از عوارض « كلمه و كلام » بحث مىكند و « المفعول منصوب » نيز از عوارض « كلمه و كلام » بحث مىكند ؟ يعنى ملاك در سنخيت اين است كه مسائل هر علمى پيرامون يك چيز و در مورد عوارض ذاتى يك چيز بحث مىكنند . آيا ما نمىتوانيم از راه مسانخت ، به مسألهء وجود موضوع و وحدت موضوع پى ببريم ؟ اگر اين دليل تمام باشد ، هم بر وجود موضوع دلالت مىكند و هم بر وحدت موضوع . چون آنچه بين مسائل علم ، علاقه و ارتباط برقرار كرده ، يك محور است كه آن را « موضوع علم » مىناميم . به نظر مىرسد اين بهترين راه براى اثبات موضوع و وحدت آن مىباشد ، زيرا ادلّهء گذشته قانع‌كننده نيست .