درجهء فصاحت و بلاغت قرار داشتند و مىفرمايد : ( وَ إن كُنتُم في ريبٍ ممّا نزّلنا على عبدنا فأتُوا بسورة من مثله و ادعوا شهداءكم من دون اللَّه إنْ كنتم صادقين ) « 1 » حتى كوچك‌ترين سورهء قرآن - يعنى سورهء كوثر - نيز به معرض تحدّى قرار داده شد و رگ غيرت بزرگان فصاحت و بلاغت را به جوش آورد ، به‌همين‌جهت ، همهء آنان در مقام مقابله برآمدند ، ولى چيزى جز شكست و رسوايى عايد آنان نشد . روشن است كه اينان زمانى مىتوانند در مقام مقابله برآيند كه با آيات قرآن و سوره‌هاى آن آشنا باشند ، سپس فكر كنند كه چگونه مىتوانند همانند آن را بياورند ؟ لذا هر آيه و سوره‌اى كه نازل مىشد ، موافق و مخالف به‌سوى آن مىشتافتند تا از يكديگر سبقت بگيرند . بلكه سبقت مخالفين بيشتر بوده است زيرا آنان مىخواستند ببينند آيا مىشود با قرآن معارضه كرد ؟ بديهى است كتابى با اين خصوصيات و شرايط چيزى نيست كه با خبر واحد - هرچند مثل خبر زراره - قرآنيت آن ثابت شود . به‌همين‌جهت ، قرآن در اواخر عمر حضرت پيامبر صلى الله عليه و آله به عنوان يك چيز روشن و مضبوط و مشخص بوده است .