اصول فقه شيعه (فارسى) — صفحة 552

فصاحت و بلاغت به عالىترين درجهء خود رسيده بود و از طرفى قرآن ، تنها معجزه‌اى است كه اساس اسلام - تا روز قيامت - برآن تكيه دارد . قرآن كتابى است كه ادّعا دارد مىخواهد جميع جوامع بشرى را - تا قيامت - از تاريكىها و انحرافات و ضلالت‌ها نجات دهد . كتابى كه داراى چنين خصوصيتى است ، مثل حديث امام صادق عليه السلام - بر حلّيت يا حرمت چيزى - نخواهد بود . چنين كتابى ، انگيزهء زيادى براى نقل دارد . قرآن به‌عنوان كتاب احكام نيست . احكام ، بخشى از قرآن است . قرآن براى بيان مجموعهء چيزهايى كه در كمال سعادت انسان‌ها - تا روز قيامت - نقش دارد ، نازل شده است . يك چنين كتابى با قول يك نفر - بدون اينكه ديگران خبر داشته باشند - كه بگويد : رسول خدا صلى الله عليه و آله مثلًا فرمود : « فلان آيه اين‌گونه است » ثابت نمىشود . مسألهء قرآن ، به‌صورت شگفت‌انگيزى مطرح بوده و مسلمانان - با توجه به هدايت‌هاى پيامبر صلى الله عليه و آله و درنظر گرفتن آيندهء اسلام - از همان اوّل ، اهتمام زيادى به امر قرآن داشتند . حال اگر دينى به‌عنوان خاتم اديان مطرح بوده و تنها پشتوانهء آن قرآن باشد آيا مىتوان باور كرد كه اين پشتوانه نيازى به تواتر ندارد ؟ در مورد ساير معجزات حضرت پيامبر صلى الله عليه و آله خبر واحد صحيح را نيز مىپذيريم زيرا آنها به‌عنوان پشتوانهء دين مطرح نيستند و دليلى بر لزوم تواتر در آنها نداريم . اهمّيت قرآن به حدّى است كه خداوند متعال ، خود متصدّى حفظ قرآن شده و مىفرمايد : ( إنا نحنُ نَزَّلْنا الذّكرَ و إنّا له لَحافِظونَ ) « 1 » و اين نيست مگر به جهت اينكه قرآن به‌عنوان اساس و پشتوانهء اسلام - تا روز قيامت - مطرح است . از اين گذشته ، مسألهء قرآن مورد اهتمام غير مسلمانان نيز بوده است ، زيرا - همان گونه كه گفتيم - قرآن از روز اوّل ، تمام بشريّت بلكه جنّ و انس را به « تحدّى » و « مقابله به مثل » دعوت كرد . پيامبرى كه استاد و مكتب نديده و نزد كسى درس نخوانده و امّى است ، در مقابل كسانى قرار گرفته كه در زمان خود در عالىترين