( بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم ) در اوّل سوره‌ها ثبت شده است و اين دليل بر تواتر بسم اللَّه در رابطه با قرآن است . « 1 » ملاحظه مىشود كه اين استدلال و جواب ، هر دو مبتنى بر يك اصل مسلّم مىباشند و آن اصل اين است كه راه ثبوت قرآنيت قرآن مسألهء تواتر است . نمونهء ديگر اين است كه سيوطى در كتاب اتقان ، از فخر رازى نقل مىكند كه در بعضى از كتب قديمى نقل شده كه ابن مسعود معتقد بوده « فاتحةالكتاب » و « معوّذتين » جزء قرآن نيست . ايشان ( فخر رازى ) اين مطلب را استبعاد كرده ، مىگويد : چگونه مىتوان چنين حرفى زد ؟ آيا ابن مسعود مىخواهد بگويد : اين چيز با اينكه متواتر است ، مورد قبول نيست ؟ روشن است كه نمىخواهد چنين حرفى بزند ، زيرا اين حرف ، موجب كفر است . آيا مىخواهد بگويد : در قرآنيت قرآن ، تواتر لازم نيست ؟ چه كسى مىتواند نياز قرآن به تواتر را انكار كند ؟ انكار تواتر ، مستلزم تزلزل اصل قرآن است . لذا ( فخر رازى ) مىگويد : بهتر اين است كه يا كلام ابن مسعود را توجيه كنيم و يا بگوييم : نسبتى كه به ايشان داده شده ، صحيح نيست . « 2 »