مرحوم آخوند از عَلَمين ( شيخ الرئيس و خواجه نصير الدين طوسى ) نقل كرده كه آنان گفته‌اند : « الدلالة تابعة للإرادة » ، يعنى دلالت ، فرع اراده است و به دنبال اراده تحقّق پيدا مىكند . « 1 » كسانى كه اراده را در معناى موضوع له دخيل مىدانند خواسته‌اند كلام اين دو بزرگوار را به عنوان دليلى براى مدّعاى خود قرار دهند به اين بيان كه اگر اراده ، دخالت در موضوع له داشته باشد ، مىتوان گفت : « الدلالة تابعة للإرادة » ، زيرا اگر اراده نباشد معنا كامل نشده است ، يا جزء آن ناقص است و يا قيد آن و در نتيجه دلالتى براى لفظ بر معنا نيست . ولى اگر اراده ، وجود داشته باشد مىتوان گفت : دلالت ، تحقّق دارد ، زيرا با وجود اراده ، معنا كامل شده است . قائلين به دخالت اراده در معناى موضوع له مىگويند : كلام عَلَمين ، توجيهى غير از آنچه ما گفتيم ندارد . مرحوم آخوند ، در جواب از اين استدلال فرموده است : هر لفظى - اگرچه مفرد باشد - داراى دو دلالت است : دلالت تصوريّه و دلالت تصديقيه . مثلًا دلالت تصوريّه