شرح حال شيخ قدس سره ، بخصوص برخى از اشعارش حاكى است كه مورد طعن و ايذاء و جرح لسان امثال گروه ياد شده قرار گرفته است چنان كه ابن ابى اصيبعة در كتاب عيون الانباء فى طبقات الاطباء ( ج 2 ص 22 ط بيروت ) اين ابيات را از شيخ نقل كرده است :
عجبا لقوم يحسدون فضائلى * ما بين غيابى الى عذالى
عتبوا على فضلى و ذموا حكمتى * و استوحشوا من نقصهم و كمالى
انى و كيدهم و ما عتبوا به * كالطود يحقر نطحة الاوعال
و اذا الفتى عرف الرشاد لنفسه * هانت عليه ملامة الجهال
ترجمه : عجب از گروهى كه بدخواه فضائل منند ، مرا عيب و نكوهش مىكنند .
بر فضل من خشم مىگيرند و حكمت مرا مذمت مى - كنند ، از نقص خود در وحشتند و از كمال من .
همانا كه مثل من در برابر بدسگالى و خشم آنان ، مثل آن كوه بزرگى است كه شاخ زدن بزهاى كوهى را ناچيز ميشمارد .
هرگاه جوانمرد نيكو خوى رشاد خويش را شناخت ، سرزنش نادانان بر وى سبك مىشود .
مكتوب جناب مير داماد به يكى از اهل عصرش
بىلطف نيست كه بمناسبت پيش آمدن سخن ، مكتوب جناب مير داماد - قدس سره - به يكى از أهل يا نااهل زمانش عنوان شود . اين نامه در فوائد رضويه مرحوم محدث قمى نيز نقل شده است ( ص 422 ) . و صورتش اين است :