نكته 133
هامش مقدمه ص 2 سنن ابى داود بقلم الساعاتى : روى الامام احمد بن حنبل فى مسنده أن ابا ايوب الانصارى شد رحله من المدينة المنورة الى مصر ليسأل عقبة بن عامر عن كلمة فى حديث سمعه معه من النبى ( ص ) شك فيها ابو ايوب فسأله عنها و لم ينزل عن راحلته فوجدها كما حفظ فحمد الله على ذلك و قفل راجعا الى المدينة . انتهى
نكته 134
دعاى عديله را از اين جهت عديله گويند كه انسان در هنگام موت پناه ميبرد به خدا از عدول از ايمان و فى دعاء اول ليلة من رجب من مصباح شيخ الطائفة : اللهم انى اعوذ بك من العديله عند الموت ، دعاى معروف عديله را منسوب به امير المؤ - منين على عليه السلام دانستهاند و مرحوم حاج ميرزا ابراهيم سبزوارى بر آن شرحى حكيمانه و عارفانه نوشته است ، راقم گويد سياق دعا به اعلى صوت خود فرياد مىكشد كه از منشئات بعضى از علماى اماميه است فتامل . ( نكته 851 ) .
نكته 135
در كتب و رسائل حكمت متعاليه مبرهن است كه نفس را مقام فوق تجرد است يعنى مجرد از ماهيت هم هست و لازمه اين كلام اينكه او را حديقف نيست ، و چون مجرد از ماهيت است فوق جوهريت است زيرا كه موجود مجرد از ماهيت وجود است و وجود نه جوهر است و نه عرض لذا نفس را تعبير به فوق مقوله مىنمايند و گفتهاند : النفس و ما فوقها انيات صرفة و وجودات محضه .
نكته 136
اگر جا ندارى اندامهاى پيكر او موزون و متناسب با يكديگر نباشند زنده نمىماند مثلا جانورى پاهايش چند متر و دستهاى او دو وجب و سر او بزرگتر از كله خر ، و دهن او تنگتر از چشم فيل باشد چنين جانور زنده نمىماند ، پيكر اجتماع مردم نيز مؤلف از اندامهاى لطف و قهر ، و جمال و جلال است كه اگر تأديب او با تعليم او موزون نباشد ، و قلم او با سيف