غذائيّة ، و لكنّي أيّدت بقوّة ملكوتيّة ، و نفس بنور ربّها مضيئة فأنا من أحمد كالضّوء من الضّوء . . .
ترجمه :
امير المؤمنين امام على - عليه السلام - در نامهاى كه به سهل بن حنيف نوشت فرمود : سوگند به خداوند ، من به قوّت جسدى و حركت غذائى در خيبر را بر نكندهام ، و آن را به چهل ارش به دور نيفكندهام ، چنان كه اعضايم بدان احساس نكرده است ، و لكن به قوت ملكوتى و نفسى كه به نور ربّ خود مستضىء است بر آن دست يافتم .
و به عبارت ديگر :
سوگند به خداوند ، من به تأييد قوّت ملكوتى و نفسى كه به نور ربّ خود مستضىء است در خيبر را بركندهام و آن را به چهل ارش به دور افكندهام ، چنان كه اعضايم بدان احساس نكرده است ، نه به قوّت جسدى و حركت غذائى .
بيان : اين حديث عظيم الشأن كه از غرر احاديث است در مجلس هفتاد و هفتم أمالى صدوق نيز روايت شده است « 1 » :
انّ أمير المؤمنين - عليه السلام - قال في رسالته الى سهل بن حنيف - ره - : و اللّه ما قلعت باب خيبر و رميت به خلف ظهرى اربعين ذراعا بقوّة جسديّة و لا حركة غذائية لكنّى أيدت بقوة ملكوتية و نفس بنور ربها مضيئة و أنا من احمد كالضوء من الضوء . . . »
عارف جامى در سلسلة الذهب در اين موضوع گويد :
بر صف أهل زيغ با دل صاف * بهر إعلاى دين كشيده مصاف
بوده از غايت فتوّت خويش * خالى از حول خويش و قوّت خويش
قدرت و فعل حق ازو زده سر * كنده بىخويشتن در خيبر
خود چه خيبر كه چنبر گردون * پيش آن دست و پنجه بود زبون
هامش
( 1 ) - « أمالى صدوق » ص 307 ، چاپ سنگى .