مىكنند كه آن را انيت محضه مىدانند ؟ هرچند به موازين قويم معارف معارج عرفانيه و مدارج حكمت متعاليه ، حقتعالى انيت محضه است چه اينكه حد حكايت از نفاد و تناهى مىكند و غير متناهى كه صمد حق است به حيث كه لا يخلو منه شئ و لا يشذ منه مثقال عشر عشر اعشار ذرة ، تطرق ماهيت در او محال است ، و لكن انيت محضهاى را كه ديگران مثلا شيخ در فصل چهارم مقاله هشتم الهيات شفاء ( ص 226 ج 2 ) اثبات كرده است تنزيهى است كه عين تشبيه است نه تنزيه از تنزيه و تشبيه كه حق توحيد و توحيد حق است ، هرچند در اثبات مدعى انصافا بسيار زحمت كشيدهاند و حسن صنعت به كار بردهاند . شكر الله مساعيهم الجميلة ، مع الوصف
حديث عشق ز حافظ شنو نه از واعظ * اگرچه صنعت بسيار در عبارت كرد
تشكيك وجود در اصطلاح اهل نظر و اهل تحقيق
تشكيك در مسفورات فريقين به اشتراك لفظى مستعمل است ، در كتب اهل نظر به معنى تفاوت مراتب وجودات در شدت و ضعف و كمال و نقص و اوليت و ثانويت و اولويت و عدم آن و تقدم و تاخر است . و در صحف اهل تحقيق كه بر بنيان