احرار از بندگى لذت مىبرند ، از سبحان ربى الأعلى و بحمده گفتن ، لذت مىبرند ، از خلوتها و وحدتهايشان لذت مىبرند ، از فكرها و توجّهها و سير و سلوك معنوى و از شهود عرفانى و ذوقى و وجدانيشان لذت مىبرند .
هر يك از ما بمنزله جدولها و كانالها و نهرهائى است ، كه به درياى بيكران هستى متصل است ؛ بلكه از آنجا منشعب است اين نهرها بايد لاى روبى و پاك شوند . اگر مىبينيد آب جدولى زلال و صاف نيست ، طعم و بوى و رنگ بد دارد از اين جدول است ، از اين كانال است . وقتى آب به كانال آمده است رنگ گرفته است . مثل بارانى كه مىبارد ، صاف و زلال و شيرين ، نازل مىشود ، اما وقتى به زمين رسيد ، با گلها و لاى و لجنها و با گياهها و اماكن آميخته شد و حشر پيدا كرد و الفت يافت ، بر اثر اين الفت و معاشرتش به رنگ آن خاك و آن نهر و آن گياه درمىآيد .
مثلا اگر زمين شورهزار است ، مىبينيم آب باران شيرين شور شده است .
و اگر زمين رنگى دارد و اگر گياهى طعمى دارد ، بدان رنگ و بدان طعم در آمده است و الّا خود آب صاف و زلال به زمين آمده است .
در باب دهم « مصباح الشريعه » ، آمده است كه : « و لتكن صفوتك مع اللّه تعالى في جميع طاعاتك كصفوة الماء حين انزله من السماء » يعنى صفاى تو با خداى تعالى در همه طاعات تو مانند صفاى آب باشد ، زمانىكه خداوند آن را از آسمان فرومىبارد .
اين اشخاص و افراد مثل اين كانالها هستند ، آنچه كه از خداوند است همه صاف و زلال است ، او آنچه را كه مىدهد ، همه طاهر و پاك است ، ما بد پيوند مىدهيم ، ما بد تلفيق مىكنيم ، در ما رنگ مىگيرد :
« أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَسالَتْ أَوْدِيَةٌ بِقَدَرِها »
« 1 » اين آب منزل از آسمان ، چون به اين واديها رسيد ، مقدار و حدّ پيدا مىكند ، رنگ مىگيرد .
هامش
( 1 ) . رعد / 17 .