هُوَ فِي شَأْنٍ
« 1 » ؛
اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ
« 2 » .
مرحوم صفى در بيان أيام سته از زبان اهل عرفان در آغاز تفسيرش بر قرآن گويد :
خلق اشياء جمله در شش روز كرد * روز خلق از شش جهت فيروز كرد
گر تو را گويد كس از وسواس و شكّ * روز و شب باشد ز مقدار فلك
اندر آن حضرت نه شب بود و نه روز * بد بهارى بىخريف و بىتموز
پس مراد از خلقت شش روز چيست * كاندر آنجا شب نباشد روز نيست
گو مراد از سته باشد شش مقام * كاندر آن شش رتبه شد خلقت تمام
رتبهء اول شد أسماء و صفات * ثانى ، أعيان تمام ممكنات
سيّمين جبروت و رابع در فتوح * هست ملكوت ار بتن دارى تو روح
رتبه پنجم مثال آمد باسم * در ششم ملك شهود اعنى كه جسم
از بيان ستّه مقصود اين شش است * شمس حق زاين شش جهت در تابش است
هامش
( 1 ) . سوره الرحمن : آيه 30
( 2 ) . سوره سجده : آيه 5