طوسى روايت شده است ( ج 1 تهذيب ، چاپ سنگى رحلى ص 266 ) . قوله سبحانه :
« يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْأَهِلَّةِ قُلْ هِيَ مَواقِيتُ لِلنَّاسِ وَ الْحَجِّ »
( البقرة 190 ) .
و فريقين بالاتفاق از رسول الله صلى الله عليه و آله و سلم روايت كرده اند كه « : الصوم للرؤية ، و الافطار للرؤية » .
و نيز در سنن ابى داود از ابن مسعود روايت شده است كه « قال : لما صمنا مع النبى ( ص ) تسعا و عشرين اكثر مما صمنا معه ثلاثين » . ( ج 2 ، ص 297 ) .
غرض اين كه مرحوم صدوق در من لايحضر پس از نقل چند حديث كه هيچگاه ماه مبارك رمضان ناقص نمى شود و هميشه تمام است ، إصرار شديد و اكيد بر تمام بودن آن بدين عبارت دارد :
« من خالف هذه الأخبار و ذهب إلى الأخبار الموافقة للعامة في ضدها اتقى كما تتقى العامة و لا تكلم إلا بالتقيه كائنا من كان إلا أن يكون مسترشدا فيرشد و يبين له فان البدعة أنما تمات و تبطل به ترك ذكرها و لا قوة إلا بالله » .
شيخ الطائفة در تهذيبين به چند وجه آن روايات سى روزى را رد كرده است كه به ظاهر آنها نمى شود عمل كرد :
« ان هذه الأخبار لا يجوز العمل بها من وجوه » . . . .
اين كمترين گويد بناى شهور در جداول ازياج بر امر اوسط است . يعنى مبتنى بر حركت وسطى است كه از آن تعبير به ماه نجومى مى كنند در قبال ماه واقعى سماوى . در جداول زيجات ابتداى شهور را از محرم مى كنند و ماههاى فرد را كامل يعنى سى روز مى گيرند ، و ماههاى زوج را ناقص يعنى بيست و نه روز مى گيرد و در سالهاى « بهزيجوح ادوط » كبيسه مى كنند به تفصيلى كه در كتب مربوطه محرر است .
بنابراين ماه مبارك رمضان در جداول زيجات در عداد شهور فرد افتاد كه همواره سى روز است . بعضى از روات آن را بشنيد و آن را نيكو شمرد كه نقص به شهر الله نسبت نيافته است ، و يا آن را در نزد امام عنوان كرده است و امام هم خوشش آمد و تحسين كرد ، و به تدريج به صورت روايت درآمد و در جوامع روائى