آنها محبت وجود و بقاء و كراهت عدم و فناء سرشته شده است ؟ ! و هر كس از مرگ مى ترسد در واقع از خودش مى ترسد .
مرگ هر يك اى پسر همرنگ اوست
آينه صافى يقين همرنگ روست
اى كه مى ترسى ز مرگ اندر فرار
آن ز خود ترسانى اى جان هوش دار
زشت روى تست نى رخسار مرگ
جان تو همچون درخت و مرگ برگ
از تو رسته است ار نكويست ار بدست
ناخوش و خوش هم ضميرت از خودست
گر به خارى خسته اى خود كشته اى
ور حرير و قز درى خود رشته اى
و چون موت فناء و عدم نيست بلكه جدايى انسان از غير خودش و انتقال او از نشأه ديگر است ، در آيات قرآنى تعبير به وفات شده است نه فوت ، و وفات اخذ شى ء بتمامه است و توفاه الله اى قبض روحه ، و اگر احيانا در روايتى تعبير به فوت شده است تعبير راوى است نه نبى و وصى ، و جناب شهيد ثانى قدس سره در درايه « 1 » فقط حديث شريف من كذب على متعمدا فليتبوأ مقعده من النار را متواتر لفظى دانسته است آن هم به اين عبارت كه يمكن ادعاء تواتره .
و وزان قبر در اين نشأه و نشأه آخرت وزان انسان در نشأتين
هامش
( 1 ) ص 61 چاپ اول سنگى .