خالص ، سخت راسخ است كه اماميه را در اين سرّ الهى ، صحاح و سنن اهل سنت حجت بالغه است و در عصمت و امامت ائمه اثنى عشر با قطع نظر از جوامع روائيهشان ، جوامع روائيه و ادلّه نصوص اهل سنت به تنهائى كافى است .
آرى عترت معصوماند و حضرت وصى على عليه السّلام كه سرّ سلسله عترت است معصوم است ، و در ميان صحابهء پيامبر تنها او معصوم بود نه ديگران ، همانطور كه ابن متويه از ادلهء نصوص ناطق به حق شده است كه انّ ذلك أمر اختص هو به دون غيره من الصّحابة .
خليفة اللّه و خليفة رسول اللّه و قائم مقام و نازل احسن منازل قرآن بايد معصوم باشد ، اگر ابن متويه خلاف اين گفته بودى خلاف گفته بودى .
سخنى با ابن ابى الحديد
آن كه ابن ابى الحديد در بيان كلام امام فانزلوهم بأحسن منازل القرآن ، گفته است انّه أمر المكلّفين بأن يجروا العترة فى اجلالها و اعظامها و الانقياد لها و الطاعة لاوامرها مجرى القرآن ، ما در اين بيانش انكار نداريم كه بايد عترت را در اجلال و اعظام و انقياد و طاعت اوامرشان به أحسن منازل قرآن جارى نمود ، ولى كلام امام دربارهء عترت فوق اين بيان است ، زيرا جملهء فأنزلوهم بأحسن منازل القرآن محفوف به جملى است كه دلالت دارند بر اين كه عترت عين أحسن منازل قرآنند ، و فاى آن فاى فصيحه است و سياق عبارت اين است كه عترت را صاحب و واجد اين منازل بدانيد و بشناسيد چنان كه در خطبهء يكصد و پنجاه و دوم نهج البلاغه فرمود : فيهم كرائم القرآن و هم كنوز الرحمن اين كرائم قرآن همان احسن منازل قرآن است كه در آنان است .