العسكر عليه السّلام قال سمعته يقول : اسم اللّه الاعظم ثلاثة و سبعون حرفا كان عند آصف حرف فتكلم به فانخرقت له الارض فيما بينه و بين سبأ ، فتناول عرش بلقيس حتى صيره الى سليمان ثم انبسطت الارض فى اقل من طرفة عين ، و عندنا منه إثنان و سبعون حرفا و حرف عند اللّه مستأثر به فى علم الغيب « 1 » .
اين حرف حرف است و حرف نيست و چون اين حرف با روايات كتاب توحيد در حدوث اسماء و معانى و اشتقاق آنها ضم شود از تأليف آنها چه حرفها پيش خواهد آمد ؟ ! و اگر باز به آيات و روايات در كلمه و كلمات و آيه و كتاب و لوح و قضا و نظائر و اشباه آنها قرين شود از اقتران آنها چه نتائجى عائد خواهد شد ؟ ! و با
لَقَدْ فَضَّلْنا بَعْضَ النَّبِيِّينَ عَلى بَعْضٍ
و با
تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنا بَعْضَهُمْ عَلى بَعْضٍ
تأليف شود چه فوائدى عائد خواهد شد ؟ ! عيانى را قصيدهاى در اسم اعظم موسوم به كنوز الاسماء به اين مطلع است :
اى دو عالم به يك امر از تو تمام * كائنات از تو به تنسيق و نظام
حرفى بىاسم و رسم بلكه كمتر از نقطه بدون حرف ، بر آن شرحى و در آن اشاراتى دارد ، و الحمد للّه ربّ العالمين .
هامش
( 1 ) اصول كافى معرب ، ج 1 ، ص 180 .