سپس حمزه به سراغ پيامبر صلى الله عليه و آله آمده ، اسلام را پذيرفت و از آن روز رسماً به عنوان يك افسر رشيد اسلام ، تا واپسين دم عمر ، از اين آئين آسمانى دفاع مىكرد .
آيهء فوق دربارهء اين حادثه نازل گرديد و وضع ايمان « حمزه » و پافشارى « ابوجهل » در كفر و فساد را مشخص ساخت . « 1 »
از بعضى روايات نيز استفاده مىشود : آيه در مورد ايمان آوردن « عمار ياسر » و اصرار « ابوجهل » در كفر نازل گرديده است . « 2 »
در هر حال ، اين آيه همانند آيات ديگر قرآن اختصاص به مورد نزول خود ندارد و داراى مفهوم وسيعى است كه در مورد هر مؤمن راستين ، و هر بىايمان لجوج ، صادق است .
* * *
( ( 124 ) ) وَ إِذا جاءَتْهُمْ آيَةٌ قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ حَتَّى نُؤْتى مِثْلَ ما أُوتِيَ رُسُلُ اللَّهِ اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ سَيُصيبُ الَّذينَ أَجْرَمُوا صَغارٌ عِنْدَ اللَّهِ وَ عَذابٌشَديدٌ بِما كانُوا يَمْكُرُونَ
و هنگامى كه آيهاى براى آنها بيايد ، مىگويند : « ما هرگز ايمان نمىآوريم ، مگر اين كه همانند چيزى كه به پيامبران خدا داده شده ، به ما هم داده شود » ! خداوند آگاهتر است كه رسالت خويش را كجا قرار دهد ! به زودى كسانى كه مرتكب گناه شدند ، ( و مردم را از راه حق منحرف ساختند ، ) در مقابل مكر ( و فريب و نيرنگى ) كه مىكردند ، گرفتار حقارت در پيشگاه خدا ، و عذاب شديد خواهند شد .
شأن نزول :
انتخاب پيامبر صلى الله عليه و آله از بين مردم
مرحوم « طبرسى » در « مجمع البيان » مىنويسد : اين آيه دربارهء « وليد بن مغيره » -
هامش
( 1 ) « مجمع البيان » ، ذيل آيهء مورد بحث ؛ « بحار الانوار » ، ج 18 ، ص 159 ؛ « زاد المسير » ، ج 3 ، ص 80 .
( 2 ) « مجمع البيان » ، ذيل آيهء مورد بحث ؛ « بحار الانوار » ، ج 18 ، ص 159 ؛ « زاد المسير » ، ج 3 ، ص 80 .