( 94 ) يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لَيَبْلُوَنَّكُمُ اللَّهُ بِشَيْءٍ مِنَ الصَّيْدِ تَنالُهُ أَيْديكُمْ وَ رِماحُكُمْ لِيَعْلَمَ اللَّهُ مَنْ يَخافُهُ بِالْغَيْبِ فَمَنِ اعْتَدى بَعْدَ ذلِكَ فَلَهُ عَذابٌ أَليمٌ ( ( 95 ) ) يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لاتَقْتُلُوا الصَّيْدَ وَ أَنْتُمْ حُرُمٌ وَ مَنْ قَتَلَهُ مِنْكُمْ مُتَعَمِّداً فَجَزاءٌ مِثْلُ ما قَتَلَ مِنَ النَّعَمِ يَحْكُمُ بِهِ ذَوا عَدْلٍ مِنْكُمْ هَدْياً بالِغَ الْكَعْبَةِ أَوْكَفَّارَةٌ طَعامُ مَساكينَ أَوْ عَدْلُ ذلِكَ صِياماً لِيَذُوقَ وَبالَ أَمْرِهِ عَفَا اللَّهُ عَمَّاسَلَفَ وَ مَنْ عادَ فَيَنْتَقِمُ اللَّهُ مِنْهُ وَ اللَّهُ عَزيزٌ ذُو انْتِقامٍ ( ( 96 ) ) أُحِلَّ لَكُمْ صَيْدُ الْبَحْرِ وَ طَعامُهُ مَتاعاً لَكُمْ وَ لِلسَّيَّارَةِ وَ حُرِّمَ عَلَيْكُمْ صَيْدُ الْبَرِّ ما دُمْتُمْ حُرُماً وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذي إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ
اى كسانى كه ايمان آوردهايد ! خداوند شما را به چيزى از شكار كه دستها ونيزههايتان به آن مىرسد ، مىآزمايد ؛ تا معلوم شود چه كسى با ايمان به غيب از خدامىترسد ؛ و هر كس بعد از آن تجاوز كند ، مجازات دردناكى خواهد داشت .
اى كسانى كه ايمان آوردهايد ! در حال احرام ، شكار نكنيد ؛ و هر كس از شما عمداً آن را به قتل برساند ، بايد كفارهاى معادل آن از چهارپايان بدهد ؛ كفارهاى كه دو نفر عادل ازشما ، معادل بودن آن را تصديق كنند ؛ و به صورت قربانى به ( حريم ) كعبه برسد ؛ يا ( به جاى قربانى ، ) اطعام مستمندان كند ؛ يا معادل آن ، روزه بگيرد ، تا كيفر كار خود را بچشد .
خداوند گذشته را عفو كرده ، ولى هر كس تكرار كند ، خداوند از او انتقام مىگيرد ؛ وخداوند ، توانا و صاحب انتقام است .
صيد دريا و طعام آن براى شما و كاروانيان حلال است ؛ تا ( در حال احرام ) از آنبهرهمند شويد ؛ ولى مادام كه مُحرِم هستيد ، شكار صحرا براى شما حرام است ؛ و از ( نافرمانى ) خدائى كه به سوى او محشور مىشويد ، بترسيد !
شأن نزول :
حكم شكار در سفر حجّ
به طورى كه در كتاب « كافى » و بسيارى از تفاسير نقل شده ، هنگامى كه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و مسلمانان در سال « حديبيه » براى عمره با حال احرام حركت كردند .