تخطي إلى المحتوى الرئيسي

قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — صفحة 922

مساهمون:

ص٩٢٢
32 / 13 و اگر مىخواستيم البته مىداديم هر شخصى را هدايت او و ليكن ثابت شد وعده از جانب من كه هر آئينه پر كنم دوزخ را از جنيان و آدميان همه يك‌جا ( 13 ) 32 / 14 پس بچشيد اين عذاب بسبب آنكه فراموش كرديد ملاقات اين روز خود را هر آئينه ما نيز فراموش كرديم شما را و بچشيد عذاب دائم بسبب آنچه مىكرديد ( 14 ) 32 / 15 جزين نيست كه ايمان مىآرند بآيات ما آنان كه چون پند داده مىشوند نگونسار افتند سجده‌كنان و به پاكى كنند با ستايش پروردگار خويش و ايشان تكبر نمىكنند ( 15 )
شرح
وَ لَوْ شِئْناو اگر مىخواستيملَآتَيْناهر آئينه مىداديم در دنياكُلَّ نَفْسٍهر نفسى راهُداهاآنچه راه يافتى به آن بسوى ايمان و عمل صالحوَ لكِنْ حَقَّ الْقَوْلُو ليكن ثابت شده است اين حكممِنِّياز منلَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَكه هر آئينه پر سازم دوزخ رامِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِاز كفار ديو و آدمىأَجْمَعِينَهمه ايشان -فَذُوقُواپس بچشيد شما عذاب رابِما نَسِيتُمْبسبب آنكه فراموش كرديد يعنى فروگذاشتيدلِقاءَ يَوْمِكُمْ هذاديدن اين روز را يعنى ايمان نياورديد بلقاء اين روزإِنَّا نَسِيناكُمْبه درستى كه ما نيز ترك كرديم شما را و بگذاشتيم در عذابوَ ذُوقُوا عَذابَ الْخُلْدِو بچشيد عذاب جاودانى رابِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَبه‌آنچه بوديد كه عمل مىكرديدإِنَّما يُؤْمِنُجزين نيست كه مىگروندبِآياتِنَابه آيتهاى كلام ماالَّذِينَ إِذا ذُكِّرُواآنان كه چون پند داده شوندبِهابه آن آيتهاخَرُّوابر روى درافتندسُجَّداًسجده‌كنندگانوَ سَبَّحُواو تنزيه كنند پروردگار خود را از آنچه لائق عظمت و كبريائى او نباشد تسبيحى مقترنبِحَمْدِ رَبِّهِمْبستايش پروردگار ايشان يعنى تنزيه كنند از صفات نالايق و ستايند به صفتهاى موافق يا در سجود گويند سبحان اللّه و بحمدهوَ هُمْ لا يَسْتَكْبِرُونَو ايشان سركشى نمىكنند از ايمان و طاعت و سجود و اين سجده نهم است بقول امام اعظم رحمة اللّه عليه و دهم بقول امام شافعى رحمة اللّه عليه حضرت شيخ قدس سرّه اين را سجده تذكره گفته و ساجد بايد كه متذكر گردد آن چيز را كه از آن غافل شده و تصديق كند دلالات وجود واحد را كه آن دلالتها در همه اشياء موجود است - بيتفى كل شيء له آية * تدل على انه واحدنظمهمه ذرات از مه تا به ماهى * به وحدانيتش داده گواهىهمه اجزاى كون از مغز تا پوست * چو وابينى دليل وحدت اوستآورده‌اند كه منازل بعضى انصار از مسجد سيد ابرار صلى اللّه عليه و سلّم دور بوده چون نماز شام را با خواجهء كائنات عليه افضل الصلوات و التسليمات با جماعت ادا كردندى همچنان تا بوقت عشا در مسجد توقف نموده نماز گذاردندى و به منزلهاى خود نرفتندى تا دولت اداى نماز صبح به جماعت آن حضرت صلى اللّه عليه و سلّم دريابند حق سبحانه در شان ايشان اين آيت فرستاد كه .