17 / 9
هر آئينه اين قرآن راه مىنمايد براهى كه او درستتر است و بشارت مىدهد آن مسلمانان را كه كارهاى شايسته مىكنند به آنكه ايشان را باشد مزد بزرگ ( 9 )
17 / 10
و خبر مىدهد كه آنان كه ايمان نياوردهاند به آخرت آماده كردهايم براى ايشان عقوبت درددهنده ( 10 )
17 / 11
و دعا مىكند آدمى به بدى مانند دعاى وى به نيكوئى و هست آدمى شتاب كار ( 11 )
17 / 12
و ساختيم شب و روز را دو نشانه پس بىنور ساختيم نشانهء شب را و ساختيم نشانهء روز را سبب ديدن اشياء تا طلب كنيد فضل را از پروردگار خود و تا بدانيد شمار سالها را و بدانيد حساب را و هر چيزىرا بيان كرديم بتفصيل ( 12 )
شرح
إِنَّ هذَا الْقُرْآنَبه درستى كه اين قرآنيَهْدِيراه نمايدلِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُبه راهى كه آن راست است و پايندهتر از همه راهها يعنى طريق اوامر و نواهىوَ يُبَشِّرُ الْمُؤْمِنِينَو مژده مىدهد قرآن مر گرويدگان راالَّذِينَ يَعْمَلُونَ الصَّالِحاتِآنان را كه مىكنند عملهاى شايستهأَنَّ لَهُمْبهآنكه مر ايشان راستأَجْراً كَبِيراًمزدى بزرگ يعنى بهشتوَ أَنَّ الَّذِينَو هم بشارت مىدهد مؤمنان را بهآنكه آنان كهلا يُؤْمِنُونَنمىگروندبِالْآخِرَةِبراى آخرتأَعْتَدْنا لَهُمْآماده كرديم براى ايشانعَذاباً أَلِيماًعذابى يا الم يعنى آتش دوزخ پس مؤمنان را دو بشارت است ثواب ايشان و عقاب اعداى ايشانوَ يَدْعُو دعا مىكندالْإِنْسانُآدمى و خداى را مىخواند در وقت غضببِالشَّرِّبه بدى بر نفس و اهل و مال خوددُعاءَهُ بِالْخَيْرِمثل خواندن به نيكوئى مراد نضر بن حارث است كه عذاب را از خداى تعالى بدعا مىخواست كه امطر علينا حجارة من السّماءوَ كانَ الْإِنْسانُو هست آدمىعَجُولًاشتابكننده در دعاى بىتامل در عاقبت آن يا تعجيل دارد در انقلاب از حالى بحالى نه در سرّا تحمل دارد و نه در ضرّا نه در گرما شكيبا است و نه در سرماوَ جَعَلْنَا اللَّيْلَ وَ النَّهارَو گردانيديم شب و روز راآيَتَيْنِدو علامت كه دلالت كنند بتعاقب يكديگر بر قدرت حكيم مطلق جل ذكرهفَمَحَوْناپس محو كرديمآيَةَ اللَّيْلِآيتى را كه شب است يعنى ظلمت او را محو ساختيم باشراق آفتابوَ جَعَلْنا آيَةَ النَّهارِو ساختيم آيتى را كه روز استمُبْصِرَةًروشن كه درو همه چيز بينندلِتَبْتَغُواتا طلب كنيد در روشنى اوفَضْلًا مِنْ رَبِّكُمْافزودنى در معيشت از پروردگار خود و گفتهاند آيت روز آفتاب است و آيت شب ماه و محو آيت شب نقصان نور ماه است از بدريت تا محاق در لباب از ابن عباس رض روايت مىكند كه پيش ازين آفتاب و ماه در نور مشابه يكديگر بودند و بدان سبب روز از شب ممتاز نه بود حق سبحانه جبرئيل را فرستاد تا پر خود را بر روى ماه ماليد و نور او محو گشت و آفتاب بر حال خود بماند پس معنى اين آيت بدين قول آنست كه نور ماه را محو كرديم و آفتاب را روشن گذاشتيم تا شما در روز از پى اكتساب معاش خود برويدوَ لِتَعْلَمُواو تا بدانيد از اختلاف حركات شمس و قمرعَدَدَ السِّنِينَشمار سالهاوَ الْحِسابَو حساب آجال و مواسم اعمالوَ كُلَّ شَيْءٍو هر چيزى را كه بدان محتاجيد از مهمات دينى و دنيوىفَصَّلْناهُبيان كرديم در قرآن يعنى پيدا و هويدا ساختهايمتَفْصِيلًابيانكردنى .