تخطي إلى المحتوى الرئيسي

قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — صفحة 1248

مساهمون:

ص١٢٤٨
60 / 10 اى مسلمانان چون بيايند پيش شما زنان مسلمانان هجرت كرده پس امتحان كنيد ايشان را خدا داناتر است بايمان ايشان پس اگر مسلمان دانيد ايشان را بازنفرستيد ايشان را بسوى كافران نه اين زنان حلال‌اند كافران را و نه آن كافران حلال‌اند اين زنان را و بدهيد به شوهران آنچه خرج كردند و نيست گناه بر شما كه نكاح كنيد با ايشان چون بدهيد ايشان را مهر ايشان و نگاه مداريد دست‌آويز زنان نامسلمان را و طلب كنيد آنچه شما خرج كرديد و بايد كه مشركان طلب كنند آنچه خرج كردند اينست حكم خدا فيصل مىكند ميان شما و خدا دانا با حكمت است ( 10 )
شرح
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوااى گروه گرويدگانإِذا جاءَكُمُ الْمُؤْمِناتُچون بيايند بشما زنان گرويدهمُهاجِراتٍهجرت‌كننده از دار كفر بدار ايمانفَامْتَحِنُوهُنَّپس بيازمائيد ايشان را بدانكه سوگند دهيد كه بيرون آمدن ايشان از دشمنى شوهر نبوده و دوستى ديگرى هم سبب آمدن نشده و به هيچ غرض از اغراض دنيوى وابسته نيستند بلكه خاص براى خدا و رسول ص و تديّن بدين اسلام آمده‌انداللَّهُ أَعْلَمُخدا داناتر استبِإِيمانِهِنَّبگرويدن ايشان كه مطلع است بر سرائر و ضمائر امّا چون حكم شرع بر ظاهر است ايشان را سوگند دهيدفَإِنْ عَلِمْتُمُوهُنَّ مُؤْمِناتٍپس اگر دانستيد ايشان را به غلبه ظن كه مؤمنه‌اندفَلا تَرْجِعُوهُنَّپس بازمگردانيد ايشان راإِلَى الْكُفَّارِبسوى شوهران ناگرديده ايشانلا هُنَّنه ايشان يعنى اين زنانحِلٌّ لَهُمْحلال‌اند مر آن كافران راوَ لا هُمْو نه آن كافرانيَحِلُّونَ لَهُنَّحلال مىشوند مر اين زنان را چه تباين دارين جدائى افگنده است ميان ايشانوَ آتُوهُمْو بدهيد شوهران ايشان راما أَنْفَقُوااز آنچه خرج آن زن كرده باشند از كابين پس حضرت پيغمبر صلى اللّه عليه و سلّم سبيعه را سوگند داد و آنچه مسافر از مهر به دو داده بود گرفته بازگشت و آيت آمدوَ لا جُناحَ عَلَيْكُمْو هيچ بزه دائمى نيست بر شماأَنْ تَنْكِحُوهُنَّآنكه بخواهيد اين زنان مهاجره راإِذا آتَيْتُمُوهُنَّچون بدهيد ايشان راأُجُورَهُنَّمزدها يعنى مهرهاى ايشان پس فاروق رضى اللّه عنه او را بخواست و ديگر آيت آمد كهوَ لا تُمْسِكُواو چنگ درمزنيدبِعِصَمِ الْكَوافِرِبعصمتها يعنى عقدهاى زنان كافره يعنى نكاح ايشان را باقى مگذاريد بلكه طلاق بدهيد اگر ايمان نيارند پس اصحاب هر زن كافره كه در نكاح داشتند طلاق دادند و حكم شد كهوَ سْئَلُواو بخواهيد از آن‌كس كه آن زن را بخواهد از كافرانما أَنْفَقْتُمْآنچه خرج كرده‌ايد از مهر برووَ لْيَسْئَلُوابايد كه بخواهند كافران از شماما أَنْفَقُواآنچه خرج كرده‌اند مهور ازواج مهاجرات خود يعنى عصمت زوجيت منقطع شد ميان مؤمن و كافره و ميان كافر و مؤمنه پس هر يك بايد كه رد كنند مهرى را كه به صاحب خود داده‌اندذلِكُمْآنچه ذكر كرده شدحُكْمُ اللَّهِفرمان خداى استيَحْكُمُحكم مىكند خداى به آن -بَيْنَكُمْميان شماوَ اللَّهُ عَلِيمٌو خدا دانا است بمصالح شماحَكِيمٌحكم‌كننده به‌آنچه محض حكمت است بعد از نزول آيت مؤمنان اداى مهور مهاجرات كردند با زواج ايشان و كفار از اداى مهر مرتدات ابا نمودند آيت آمد .