و پديد آمد ميان ما و ميان شما دشمنى و ناخوشى هميشه تا وقتى كه ايمان آريد به خداى تنها شما پيروى نيك است يا ابراهيم مگر در قول ابراهيم پدر خود را كه البته آمرزش طلب خواهم كرد براى تو و نمىتوانم براى تو از خدا چيزى گفت ابراهيم ع اى پروردگار ما بر تو توكل كرديم و بسوى تو رجوع نموديم و بسوى تست بازگشت ( 4 )
60 / 5
اى پروردگار ما مكن ما را زبردست كافران و بيامرز براى ما اى پروردگار ما هر آئينه توئى غالب با حكمت ( 5 )
60 / 6
هر آئينه هست شما را به جماعت مذكوره اقتداى نيك كسى را از شما كه اميد دارد ملاقات خدا را و روز آخرت را و هر كه روى گردان شود پس هر آئينه خداى بىنياز ستودهكارست ( 6 )
شرح
وَ بَداو آشكارا شدبَيْنَنا وَ بَيْنَكُمُميان ما و شماالْعَداوَةُدشمنى بدلوَ الْبَغْضاءُو دشمنى بدست يعنى محاربهأَبَداًهميشه يعنى پيوسته دشمنى قائم خواهد بود ميان ما و شما بدست و دلحَتَّى تُؤْمِنُواتا وقتى كه ايمان آريدبِاللَّهِ وَحْدَهُبه خداى يكتا و يگانه يعنى بيگانگى او بگرويد حق سبحانه پند مىدهند مؤمنان را كه در تبرّا از اهل شرك اقتدا بابراهيم عليه السلام كنيدإِلَّا قَوْلَ إِبْراهِيمَمگر در ان سخن ابراهيم عليه السلام كه گفتلِأَبِيهِمر پدر خود را كه به وعدهء استغفار كه با تو كردهام و بوعده ايمان كه تو با من كردهلَأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَهر آئينه آمرزش خواهم خواست براى تووَ ما أَمْلِكُو مالك نيستم اى پدرلَكَبراى تو يعنى نمىتوانم كه دفع كنم از تومِنَ اللَّهِاز عذاب خداىمِنْ شَيْءٍهيچ چيز اگر به خدا نگروى خلاصه سخن آنست كه اقتدا بايد كرد به حضرت ابراهيم على نبينا و عليه السلام در بيزارى از كافران نهطلب آمرزش براى ايشان كه آن صورت از وى بسبب وعده واقع شد و چون خليل ع و اصحاب او بيزارى كردند از قوم گفتندرَبَّنااى پروردگار ماعَلَيْكَ تَوَكَّلْنابر تو توكل كرديم يعنى از خلق بريديم و اعتماد بر كرم خالق نموديموَ إِلَيْكَ أَنَبْناو بسوى تو بازگشتيموَ إِلَيْكَ الْمَصِيرُو بسوى تست بازگشت همه در آخرت قولى آنست كه اين دعا تتمه قول ابراهيم عليه السلام نيست بلكه حق سبحانه مؤمنان را بعد از نهى موالات كفار امر فرمايد كه چون قطع علاقه مودت با دشمنان كرديد بگوئيد خدايا از ايشان بريديم و بلطف تو پيوند كرديم مثنوىسوى تو كرديم روى و دل به تو بستيم * از همه بازآمديم و با تو نشستيمهر چه نه پيوند يار بود بريدى * هر چه ز پيمان دوست بود شكستيمرَبَّنااى پروردگار مالا تَجْعَلْنامگردان ما رافِتْنَةًمحل برگماشتنلِلَّذِينَ كَفَرُوابراى آنان كه نگرويدهاند يعنى ايشان را بر ما مگمار و مسلط مگردان و بدست ايشان ما را عذاب مكنوَ اغْفِرْ لَناو بيامرز ما رارَبَّنااى پروردگار ماإِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُبه درستى كه تو غالبى در حكم پس شر ايشان دفع كنالْحَكِيمُدانا در كار خود پس ما را بيامرزلَقَدْ كانَبه درستى كه هستلَكُمْمر شما رافِيهِمْدر ابراهيم عليه السلام و قوم اوأُسْوَةٌ حَسَنَةٌخصلتى نيكو كه پيروى كنيد آن را تكرار براى تاكيد است در اقتدا بابراهيم على نبينا و عليه السّلام يا در اوّل اقتدا است باقوال او و در ثانى بافعال و اين اقتدا هستلِمَنْ كانَ يَرْجُوا اللَّهَمر كسى را كه اميد دارد در رضاى خداىوَ الْيَوْمَ الْآخِرَو پاداش روز قيامت را يا بترسد از خداى و روز بازپسينوَ مَنْ يَتَوَلَّو هر كه روى بگرداند از فرمان خدا و رسول و دوستى كند با دشمنانفَإِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَنِيُّپس به درستى كه خداى بىنياز است از وى و از نصرت كردن وى مر دين او را چه خود ناصر دين خود استالْحَمِيدُستوده است بىستايش خلق آوردهاند كه بعد از نزول اين آيت مؤمنان قطع دوستى كردند از كسان خود كه مشرك بودند در مكّه حق سبحانه وعده فرموده كه .