است كه اين ، راجع به دو تا موجودى است كه با هم دعوا دارند ، نه راجع به اصل مسأله .
[
تشابه تعبيرات عرفا با مناجات شعبانيه
] شما ملاحظه كنيد ، تعبيراتى كه در ادعيهء ائمه - عليهم السلام - واقع شده ، با اين تعبيراتى كه در لسان اينها واقع شده ، و مبدأ اين شده است كه بعضى چون توجّه به مقصد نداشتهاند ، تا حدّ تكفير رفتهاند ، ببينيم اين غير اينى است كه در لسان ائمه وارد شده است كه اين باب باز باب مرتبه سير خود انسان است .
در مناجات شعبانيه - كه به حسب روايت ، مناجات همهء ائمه بوده ، همهء ائمه به حسب آن روايت آن را مىخواندند « 1 » ، و در روايات من نديدم كه از ادعيه كه مال همهء ائمه باشد - آمده است : « إلهي هَبْ لي كَمالَ الْانْقِطاعِ إلَيْكَ وَأَنِرْ أَبْصارَ قُلُوبِنا بِضِياءِ نَظَرِها إِلَيْكَ حَتّى تَخْرِقَ أَبْصارُ الْقُلُوبِ حُجُبَ النُّورِ فَتَصِلَ إلى مَعْدِنِ الْعَظَمَةِ وَ تَصِيرَ أرْواحُنا مُعَلَّقَةً بَعِزِّ قُدْسِكَ » « 2 » و دنبال آن اين است : « إلهي وَاجْعَلْني مِمَّنْ نادَيْتَهُ فَاجابَكَ وَلاحَظْتَهُ فَصَعِقَ لِجَلالِكَ » « 3 » [ معناى ] اينها چيست ؟ به حسب نظر آقايان ، ائمه ما كه همه ، اين را مىخواندند ، مقصودشان چه بوده [ است ] ؟
هامش
( 1 ) - إقبال الأعمال ، اعمال ماه شعبان ، ص 197 ؛ مصباح المتهجّد وسلاح المتعبّد ، ص 374 ؛ بحار الأنوار ، ج 91 ، ص 96 - 97 ، حديث 13 .
( 2 ) - « بار الها ! گسستى كامل از جهان و توجه به سوى خودت را ارزانىام فرما ، و چشمدلهايمان را با پرتو ديدار خودت روشن گردان تا ديدهء دلها پردههاى نور به درد و به معدن عظمت و جلال برسد و جانهايمان به درگاه عزّ قدس تو تعلق گيرد » .
( 3 ) - « خدايا من را از آنان قرار ده كه صدايشان زدى ، پس اجابت كردند ، و به ايشان نظر كردى ، پس در برابر جلال تو مدهوش گشتند » .