مخالف بود دور اندازد و هرچه ملايم و موافق باشد به خود نزديك سازد و اين به مددكارى عادت از پيش تواند رفت و به دستيارى اخلاق پسنديده كه از او به حصول پيوندد آسان تواند شد .
و فايدهء تسلّط عُرف بر آدمى آن است كه معاونت و تصرّف او كند در پيروى ساير حُكّام ، چه اگر لجام عرف نبودى مركب بدن خود سرگشتى و اتّباع شهوات آسان بودى ، و استغراق در لذّات فانى كه منافى مقصد اصلى است روز به روز زياده شدى .
مثلًا : اگرچه مردمان از غيبتِ غيبت كنندگان و تجسّس عيب جويان ايمن بودندى ، و از سرزنش أكفا و أقران پاك نداشتندى ، خود را از اعمال قبيحه و ملكات مهلكه ، چندان محافظت نكردندى و مواظب بر طاعات و عبادات همچنان كه بايد نشدندى . و از اين معلوم تواند كرد كه اشقيا در تكميل سُعَدا مدخلى عظيم دارند . و مردمان را از دشمنان نفعها مىرسد كه از دوستان نتواند رسيد .
« باب نهم » « در بيان آن كه با اختلاف حُكّام ، مصلحت در پيروى كدام است »
عقل هرگاه كامل باشد مقدّم است بر ساير حُكّام ، تا او باشد ديگرى را حكم نمىرسد ، پس اگر ديگرى به خلاف او حكم كند نبايد شنيد ، چرا كه او اشرف و افضل است از همه و با شرع موافق است و هميشه ساير حكّام تابع وىاند . و همچنين عقل احتياج به ترجيح و تميز ندارد ، چرا كه تعارض و اشتباه نزد او نمىباشد .