گذرد بهتر از روز پيش باشد او را .
پس حقّ تعالى روز به روز بندگان را هدايت كند و نصرت دهد و توفيق بخشد ، خصوصاً پادشاهى را كه رعيّت را بر انقياد شرع داشته و خود نيز انقياد نموده ، و گاه باشد كه بدين سبب بر دل آن پادشاه از انوارِ ملكوت آن مقدار نازل شود كه دلش به آن منشأ بينا شود و او را شوقِ تشبّه به روحانيّات به درجات عاليه رساند ، تا همچنان كه در اين نشأت پادشاه نسبت در آن نشأت نيز پادشاه باشد ، را كه او باعث هدايت جمعى كثير از رعيّت شده ، پس ناچار روحانيّت او را از روحانيّات هر يك از ايشان پيوسته اثرها و مددها رسد .
و هرگاه سلطنت فرمانِ شرع نبرد حواس امير شوند بر عقول ، و ملكوت مسخّر ملك گردد ، و حسود و انقياد سافل عالى را روى در زوال نهد ، و رغبت در فانيات پديد آيد ، و زهد در باقيات صالحات به حصول نپيوندد ، و شرور به عادات مكتسب گردد ، و هر روز كه بر آدمى گذرد بدتر از روز پيش باشد او را .
پس حقّ تعالى روز به روز بندگان را فرو گذارد ، و هدايت و نصرت از ايشان باز گيرد ، و بالجملة خلاف امورى كه اوّلًا مذكور شد رو نيايد ، نَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ ذلِكَ .
« باب ششم » « در بيان شناختن خود كه فرمانبر اين حُكّام پنجگانه است »
و آن نفس ناطقهء انسانى است كه در حقيقت ، انسان عبارت از آن است . و چون بر يك حال نمىباشد بلكه متقلّب است ميان عقل و طبع به حيثيتى كه هر يك از اينها كه بر او غالب گردد همانا عين آن شود آن را قلب گويند .
پس اگر عقل بر او غالب گردد به مددكارى فرشتگان فرشته شود به صفت ،