بيت
فلا تحمد الاوقات فيما تفيده * فما كان منها كاسبا كان سالبا « 16 »
شهرويه گفت ببهانه دوست افسانه مخوان و افسون [ 96 ] بر من مدم كى كارگر نيايذ و چون ميان دو دوست بدگمانى حاصل آيذ و سوء الظن واقع گشت نفاق مجال مداخلت يابذ و مرگ نزديك عاقل از زندگانى بنفاق بسى بهتر بوذ و هجران از مواصلت بىفائده بسى سوذمندتر . اين بگفت و چاذر در سر گرفت [ 97 ] و به خانه پذر آمذ و حال با اقرباء و نزديكان خويش بگفت و درحال بصكاكان « 17 » رفتند و بتزوير قبالهءى نبشتند باقرار شاپور كى [ 98 ] پانصد دينار زر سرخ او را [ 99 ] بشهرويه داذنيست دين حال . و جماعتى كى [ 100 ] ايشان درزى عدول بوذند اما از طريق ديانت و امانت عدول نموذه و اين معنى كى :
الناس كلهم عدول الا العدول در شأن ايشان وارد گشته شهادت در آن ثابت كردند و زنرا پانصد دينار زر سرخ صداق بوذ جمله هزار دينار سرخ برمىآمذ و شاپور آزاذمرد را در تحت تصرف و ربقه تملكسرائى بوذ و حصه چند ويران كى قيمت آن همه بصداق وفا نكردى [ 101 ] و باداء دين حبس و زندان لازم آمذى [ 102 ] . شهرويه درهرحال بسراى شرع [ 103 ] حاضر شذ و وكيلى نصب كرد تا دعوى كنذ به جهت او [ 104 ] . قاضى باحضار جوانمرد مثال فرموذ چون حاضر شذ وكيل دعوى دين آغاز كرد و گفت زندگانى حاكم وقت دراز باذ نزديك مولانا درست شذه است كى من وكيل دختر فلانم كى منكوحه اين
شرح
( 16 ) - از آنچه از روزگار بهره يا بى ، زبان به ستايشش مگشاى . زيرا بسى برنيايد تا آنچه به چنگ آمده ، به آسانى از دست برود .
( 17 ) - صكاكان : كسانى كه قباله شرعى نويسند ( انندراج ) .
هامش
[ 96 ] - ملى : افسوس
[ 97 ] - مر : در سركشيذ
[ 98 ] - مر : شاپور جوامرد كى
[ 99 ] - مر : وى را
[ 100 ] - ملى : جماعت
[ 101 ] - مر : ننموذى
[ 102 ] - مر : حبس لازم شذى
[ 103 ] - مر : شهرويه بدار الشرع
[ 104 ] - مر : وكيلى نصب كرد تا دعوى كنذ از جهت او