بيت
و مهمه لا تكاد الريح تعبره * الا به خط جواز من سليمانا « 18 »
جماعتى صعاليك « 19 » كى طعان رماح نزديك ايشان خوشتر از وصال ملاح « 20 » بوذى و ضربت شمشير و تير بريشان شربت خمر و شير نموذى .
بيت
ظنو العجاجة مزنا و البخيع حيا * و المشرفيه برقا لاح فانتجعوا « 21 »
بايشان [ 28 ] بازخوردند . بازرگان روى بحكيم كرد و گفت واى من [ 29 ] اگر ايشان [ 30 ] مرا بشناسند حكيم جواب داذ كى اى بازرگان واى [ 31 ] من اگر ايشان مرا نشناسند اين سخن در بازرگان چنان درگرفت كى آتش در نى و در دل وى چنان اثر كرد كى آب زلال در جگر تشنه با خوذ گفت بجمع كردن چيزى چندين رنج بر نفس چرا بايذ نهاذ كى اگر در دنيا او را بذان بشناسند در مهالك و معاطب « 22 » گرفتار گردذ و بسبب آن در آخرت بوبال نكال « 23 » و عذاب [ 32 ] مأخوذ شوذ پس نذر كرد كى اگر از آن ورطه نجات يابذ و از آن مهلكه خلاص بينذ مال جمله در راه خدا تفرقه كنذ و بر كسب علم كى كليد مخزن معرفتست همت مقصور دارذ [ 33 ] . خذاى تعالى ببركت صحبت حكيم و يمن همت [ 34 ] او آن بلا از وى بگردانيذ و او نذر [ 35 ] بوفا رسانيذ
شرح
( 18 ) - چه بسيار بيابان دوردست كه باد جز با جواز عبور از سوى سليمان ( ع ) از آن نميتوانست بگذرد
( 19 ) - صعاليك : جمع صعلوك ( بالضم ) . دزدان . درويشان و فقيران
( 20 ) - ملاح : جمع ملح و مليح : زيبا و خوب صورت - نمكين ( نفيسى )
( 21 ) - گرد انگيخته از سم ستوران ( در ميدان جنگ ) را ابر و قطرات خون را دانههاى باران و درخشش شمشيرهاى نيك ( ساختهشده در مشارف شام ) را فروغ آذرخش ؛ مىشمردند و باميد يافتن آب و گياهى بدان روى مىآوردند
( 22 ) - معاطب : جمع معطب ( بفتح ميم ) . جاى هلاك ( ناظم الاطباء )
( 23 ) - نكال : بفتح نون . عقوبت و سزا هرچه باشد ( ناظم الاطباء )
هامش
[ 28 ] مر : بديشان
[ 29 ] مر : واى بر من
[ 30 ] مر : اگر اين قوم
[ 31 ] مر : واى بر
[ 32 ] مر : بوبال و عذاب
[ 33 ] مر : گردانذ
[ 34 ] مر : نيت
[ 35 ] مر : بگردانيذ و نذر