صره كرد و بسر راه دلارام آمذ آن روز وزيرزاذه با طايفه بزرگزاذگان كى در خدمت او مجتمع مىبوذند بمكتب مىرفت سعيد با خوذ گفت اگر مرا از سعادت نصيبهءى بوذى خريطه « 114 » كش او بوذمى و اگر از اقبال بهرهء داشتمى كفش او بر تارك سر من بوذى . پس فراز آمذ و دليروار زر در پاى او ريخت رفيقان وزيرزاذه غارت كردند و او نظر بر آن نينداخت و از همت بلند سوى آن ننگريست و خرامانخرامان چون سرو جويبار بهشت سوى مكتب روانه شذ و چون در مكتب رفت سعيد بر آن آستانه اقامت نموذ و آن در را ملازم گرفت و مىگفت :
بيت
وا حسرتا من وقوفى باب داركم * يقول ساكنها من انت يا رجل « 115 »
اگر در مهر او بميرم مردگان سودا را دفن در كدام خاك كنند و اگر در عشق او كشته شوم كشتگان عشق را قصاص از كه [ 235 ] طلبند .
بيت
قضى الله فى القتلى قصاص دمائهم * و لكن دماء العاشقين جبار [ 236 ] « 116 »
شرح
( 114 ) - خريطه : كيسه و جوال كوچك و كيسهء كه در آن مكتوبات گذارند و كيف و كيف نوشتجات و جلد ( فرهنگ نفيسى ) در لسان عرب تنها بمعنى كيسهء از پوست و مانند آنكه در آن چيزى كرده دهن آن بند كنند جمع آن خرائط
( 115 ) - وا حسرتا از درنگ من بر در خانه شما خانهء كه ساكن آن مىگويد كيستى اى مرد
( 116 ) - خداوند بزرگ در تنزيل عزيز در قصاص خون بناحق كشتهشدگان حكمى محكم و فرمانى مبرم صادر فرموده است . اما خون عاشقان را قصاصى نيست . اشاره به آيه مباركه 178 از سورهء بقره :« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِصاصُ فِي الْقَتْلى »و نيز آيهء 45 از سورهء مائده :« كَتَبْنا عَلَيْهِمْ فِيها أَنَّ النَّفْسَ بِالنَّفْسِ وَ الْعَيْنَ بِالْعَيْنِ وَ الْأَنْفَ بِالْأَنْفِ وَ الْأُذُنَ بِالْأُذُنِ وَ السِّنَّ بِالسِّنِّ وَ الْجُرُوحَ قِصاصٌ »
هامش
[ 235 ] در كليه نسخ « كه » به همين صورت نوشته شده است
[ 236 ] مر . ملى . ملك : حبار