مملكت خويش بر نهب « 247 » و غارت سازذ همچنان بوذ كى كسى سپرى گلين در روى پوشذ و با موج دريا مقاومت نمايذ يا جوشن چوبين پوشذ و با زبانه آتش محاربت كنذ و دولت فرهاذ را بنياذ [ 287 ] بر ظلم و ستمست و هر دولت كى چنين بوذ سخت زوذ مستأصل گردذ [ 288 ] و تا نه دير منهدم شوذ [ 289 ] و حشم ما هر دم [ 290 ] در تزايدست و از آن او در تناقص . پس چون قوت ما ديذ ضعف بر وى مستولى گردذ و اميذ مقاومت منقطع گردانذ [ 291 ] هزيمت را آماذه گردذ و چون منهزم شذ جمهور رعايا و ساكنان اقطار ممالك جمله از وى خونينجگرند و از ستم [ 292 ] وى پريشانحال هرجا كى روى نهذ و در هر وطن كى قرار گيرذ [ 293 ] دست بسته و پاى برهنه بماش سپارند و كار وى چنان بوذ كى كار آن گرگ كى از گله [ 294 ] غازيان « 248 » ملاعب [ 295 ] گوسپند مىطلبيذ [ 296 ] تا عاقبت قضاش در دست ايشان گرفتار كرد . فرخ گفت چونست آن حكايت [ 297 ] . گفت وقتى جماعتى غازيان ملاعب كى از غايت چستى رسن بازى بمجره « 249 » آسمان كردندى و از كمال چالاكى معلق بر قبه ماه زذندى . شب در هر
شرح
( 247 ) - نهب : بالفتح و باى موحده در آخر . غنيمت . نهاب ككتاب جمع . و هرچه بغارت آورده شود - غنيمت گرفتن و غارت كردن ( انندراج )
( 248 ) - غازيان جمع غازى . بر وزن بازى . چرب روده باشد و ريسمان باز كه گاهى بر اسب چوبين سوار شود . بسحق اطعمه گفته ( از شوق غازى اسب آنكس كه كشته گردد در دين لوتخواران باشد شهيد غازى ) سعدى گفته :چو غازى به خود درنبندند پاى * كه محكم رود پاى چوبين ز جاىمجير الدين گفته( غازى بسيره شد نه به صورت كه عنكبوت * غازى نگردد ارچه برآيد بريسمان )و براى آنكه از غازى بمعنى غزاكننده مميز گردد او را گداغازى نيز گويند
( 249 ) - مجره : بفتح اول و دوم و راى مشدد . كهكشان
هامش
[ 287 ] مر : فرهاد موسس
[ 288 ] مر : استيصال يابذ
[ 289 ] مر : انهدام پذيرذ
[ 290 ] مر : هر روز
[ 291 ] ملى ملك : شوذ
[ 292 ] مر : ظلم
[ 293 ] مر : سازد
[ 294 ] مر : كلبه
[ 295 ] مر : كلبه ملاعبان
[ 296 ] مر : مىبرد
[ 297 ] مر : چون بوذ آن