و چون بزرگ شذ ميل او در الفت و استيناس همه با كسان ماذر بوذى و هرگز با اقارب [ 129 ] پذر امتزاج و اختلاط نپيوستى و همهروز خرسان به علت قرابت او و مصاهرت [ 130 ] زيرك در نواحى آن بيشه دخول و خروج كردندى و بر اطراف آن ايكه « 110 » آمدوشذ ساختندى تا مضايق و مفاسح و مداخل و مخارج آن مصور كردند و پسر با ايشان متفق شذ و بر بوزنگان شبيخون ساختند اول كسى كى بر دست ايشان هلاك شذ زيرك بوذ و مملكت آن بيشه بر بوزنگان بشومى آن مصاهرت [ 131 ] تباه شذ و بعضى كشته شذند [ 132 ] و بعضى در جهان آواره گشتند [ 133 ] و من مىانديشم [ 134 ] كى بر شاه ازين بچه همان آيذ كى بر بوزنگان آمذ از بچه خرس پس چون سلطان انجم نه منزل از منازل بروج ببريذ و خسرو سيارگان نه كاخ از ايوان دوازده درى بشمرد شاه را از آن كنيزك پسرى آمذ كى ابليس از انتساب او انفت « 111 » نموذى و لاقيس « 112 » از اعتزاء « 113 » او استنكاف داشتى . صورتى كى گفتى [ 135 ] مگر كراهت [ 136 ] و دنائت و بخل و جهل و قبح و خساست و ركاكت [ 137 ] و لوم « 114 » و شوم « 115 » بهم سرشتهاندى و
شرح
( 110 ) - ايكه - ايك : بفتح اول درختان بهمپيچيده و بيشه درختان كنار و انبوهى از هر درخت كه باشد حتى از خرمابنان ( ناظم الاطباء )
( 111 ) - انفت : كراهت ننگ
( 112 ) - لاقيس بكسر ثالث و ياى معروف . نام ديوى كه در نماز بخاطر وسوسه اندازد
( 113 ) - اعتزاء : بازبستن و منتسب گرديدن خواه راست باشد يا دروغ
( 114 ) - لوم : بالضم . ناكسى و زفتى خلاف كرم . ( انندراج )
( 115 ) - شوم : بالضم ، مصدر است بمعنى بدفالى و واو اين لفظ بدل از همزه است ( انندراج )
هامش
[ 129 ] مر : اقرباى
[ 130 ] مر : سبب مصاهرت
[ 131 ] مر : وصلت
[ 132 ] مر : گشتند
[ 133 ] مر : شذند
[ 134 ] مر : من انديشم
[ 135 ] مر : گوئى
[ 136 ] مر : كراهيت
[ 137 ] مر : ركاكت و سامت