بيت
اذا كانت الارزاق تجرى بقسمة * فما يسخط الانسان منها كما يرضى « 541 »
اما در تحصيل آن تكاسل نمىبايذ ورزيذ [ 491 ] و در طلب آن جد مىبايذ نموذ و تا من در خانه سر بر زانوى اندوه نهاذه نشينم روى روزى جز بديذهء خيال نخواهم ديذ و بوى طعمه جز بحاسهء آرزوى من نخواهد رسيذ [ 492 ] صواب آنست كى نفس خوذ را چون دانه بر تابه ريگ اندازم و بر تابش آتش هاجره صبر مىكنم تا دندان بدانهء دل مرغى رسانم يا چون دانه در پردهء خاك متوارى گردم
بيت
يا پاى رسانذم به مقصود و مراد [ 493 ] * يا سر بنهم همچو دل از دست آنجا
پس در ميان ريگ رفت و دنبال خوذ به زمين فروبرد و چون چوبى كى از زمين رسته باشذ منتصب « 542 » بايستاذ و جنبش و حركت ترك كرد گرما گرماى عرب و آتش آتش ريگستان [ 494 ] مرغان مىآمذند بر صحنه ريگ امكان وقوع نمىديذند كى پاى و پر سوخته مىشذ گمان بردند كى آن چو بيست از زمين برآمذه يا نباتيست از ريگ رسته بر سر مار مىنشستند اگر ملخ بودى بگلو فروبردى و همچنان ايستاذى [ 495 ] و اگر مرغ [ 496 ] بوذى كى سورت گرسنگى [ 497 ] او بدان شكسته شذى [ 498 ] بنشيمن آوردى و بخوردى و بدين حيلت روزگار بسر بردى [ 499 ] و هرگز
شرح
( 541 ) - چون روزى مردم بىدخالت ايشان تقدير يافته ، خرسندى و ناخرسندى در آن يكسان و هر دو بيهوده است .
( 542 ) - منتصب - بر پاى خاسته و بكارى قيام كرده و نصبدادهشده ( فرهنگ نفيسى ) .
هامش
[ 491 ] - مر : كرد
[ 492 ] - مر : جز بحاسه آرزو نخواهم شنيد
[ 493 ] - ملك : به مقصود دلم .
[ 494 ] - مر : ريك
[ 495 ] - مر : باستادى
[ 496 ] - مر : مرغى
[ 497 ] - مر : آتش جوع و سورت سغب
[ 498 ] - مر : بدان بنشاندى
[ 499 ] - ملى : برد