روزگارى برآمذ باغبان نيارست « 159 » خفتن و از خواب ناگزير بوذ اين شكايت با بوزنه [ 101 ] كى دوستى مخلص بوذ بگفت و از وى درين باب معاونت خواست بوزنه گفت مداوات اين سهلست و تدارك اين آسان هرگه كى ترا خواب آيذ باعتماد من بخسب كى من بر بالين تو نشينم اگر مار بيايذ چون ريسمان پنبه از يكديگرش بگسلم و سرش به سنگ محنت بكوبم [ 102 ] باغبان بذين سخن ايمن [ 103 ] شذ و گرمگاهى سر در خواب كشيذ و چنان بخفت كى بصور اسرافيل بيذار نشذى [ 104 ] مگسان بسيار بر سر و روى وى جمع [ 105 ] آمذند و بغايتى غلبه كردند كى نزديك بوذ كى چشمش كور كنند بوزنه [ 106 ] مگسانرا ميراند چون براندى در حال بازآمذندى بهيچوجه با ايشان برنمىآمذ بصفتى از ايشان در طيره « 160 » شذ كى لرزه بر اندام وى افتاذ و گفت فارغ باشيذ كى من با شما كارى كنم كى [ 107 ] از روى زمين نيست [ 108 ] گردانم پس برخاست و در باغ بگشت و سنگى پهن قرب ده من بدست آورد تا برايشان زنذ و يكبارگى همه را بكشذ [ 109 ] پس سنگ در هوا برد و به چند انك قوت داشت بر روى باغبان زذ مگسان جان بسلامت ببردند و باغبان ديگر برنخاست از مار كى دشمن عاقل بوذ و زخم بىحساب نزذ جان ببرد و از بوزنه [ 110 ] كى دوست جاهل بوذ و برو اعتماد كرد ديذ آنچ ديذ .
شرح
( 159 ) - نيارست - يارستن بفتح راى مهمله - طاقت داشتن و توانستن و توانا بودن است در كارى چنان كه نيارستن ضد آنست - ( آنندراج ) .
( 160 ) - طيره - با فتح بمعنى خشم و غضب ( نقل باختصار از انندراج ) .
هامش
[ 101 ] - ملك : بوزينه .
[ 102 ] - مر : چون سر مار بكوبم
[ 103 ] - مر : آمن
[ 104 ] - ملك : نگشتى
[ 105 ] - ملى : بر سر و روى جمع
[ 106 ] - بوزينه
[ 107 ] - مر : كى من شما را كار سازم كى
[ 108 ] - مر : جمله را از روى زمين منعدم گردانم
[ 109 ] - مر : بدست آورد و بيامذ يعنى بيكبار بر سر ايشان زنم تا جمله بميرند .
[ 110 ] - ملك : بوزينه